Football Culturist

  Λίγα πράγματα έχουν συμβεί στο Κάστελ ντι Σάνγκρο. Ένα μικρό χωριό βαθιά στην περιοχή Αμπρούτσο της Ιταλίας και κυρίως ξεχασμένο από την υπόλοιπη χώρα, είναι πλέον γνωστό ως σημείο διέλευσης στο δρόμο προς την Αδριατική Θάλασσα. Τη δεκαετία του '90 ωστόσο, έγινε πρωτοσέλιδο για κάτι άλλο: το ποδόσφαιρό της. Η A.S.D Κάστελ ντι Σάνγκρο ιδρύθηκε το 1953 καθώς η πόλη προσπάθησε να ξαναφτιαχτεί από την καταστροφή που προκλήθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεκίνησαν στην ένατη και χαμηλότερη κατηγορία της Ιταλικής ποδοσφαιρικής πυραμίδας: την Terza Categoria. Τους πήρε 30 χρόνια από εκείνο το σημείο για να φτάσουν στη Seconda Categoria το 1983. Άλλωστε το Κάστελ ντι Σάνγκρο είναι μια πόλη μόλις 5.000 κατοίκων σε μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ιταλίας. Η επιτυχία δεν ήταν ποτέ αναμενόμενη. Η ίδια η άνοδος σχεδόν έθεσε τον σύλλογο εκτός λειτουργίας. Το να αγωνίζεσαι σε καλύτερο πρωτάθλημα σήμαινε υψηλότερους μισθούς, αυξημένες αμοιβές και ξεκάθαρη ανάγκη για περισσότερο επαγγε...

  Λίγες χώρες έζησαν έναν τόσο ταραχώδη 21ο αιώνα όσο η Γερμανία. Έχασε δύο Παγκόσμιους Πολέμους, κυβέρνησε ένας από τους πιο απαίσιους ηγέτες πάνω στη γη και χωρίστηκε σε δύο ξεχωριστά εδάφη μετά την επικράτηση τους το 1945.  Ο Ψυχρός Πόλεμος μπορεί να μην ήταν τόσο άγριος όσο οι προηγούμενες μάχες, αλλά ο κίνδυνος της πυρηνικής σύγκρουσης ήταν πάντα επικείμενος και η Γερμανία στεκόταν στο επίκεντρο. Μόνο όταν η GDR(Ανατολική Γερμανία) και η BRD (Δυτική Γερμανία) επανενώθηκαν ως ενωμένη Γερμανία το 1990, εμφανίστηκε κάποια όψη ειρήνης στη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης. Με όλα αυτά που συνέβαιναν, θα έπαιρναν συγχωροχάρτι όσοι δεν πρόσεξαν ότι υπήρχε ποδόσφαιρο. Όμως η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου είδε τη γέννηση της Bundesliga, του πρώτου επαγγελματικού πρωταθλήματος της χώρας το οποίο εξακολουθεί να ισχύει έως σήμερα. Το πρωτάθλημα ήταν ανοιχτό μόνο για τις ομάδες της Δυτικής Γερμανίας μέχρι το 1991, με τους συλλόγους της Ανατολικής Γερμανίας να έχουν το δικό τους πρωτάθλημα στ...

  Εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο μοιράζονται το ίδιο όνειρο: να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.  Οι περισσότεροι συνειδητοποιούν αρκετά σύντομα ότι δεν είναι παρά ένα όνειρο, αλλά πολλοί εξακολουθούν να περνούν χρόνια με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα πριν αντιμετωπίσουν τον απόλυτο πόνο της απόρριψης όταν δεν έχουν τίποτα άλλο να δώσουν. Στη Βραζιλία, ο ανταγωνισμός είναι ισχυρότερος από τους περισσότερους. Στις μεγάλες πόλεις δεν είναι απλώς ένα όνειρο. Για πολλούς, είναι μια αναγκαιότητα, ένας από τους λίγους πραγματικούς τρόπους για να ξεφύγουν από την καταστροφική φτώχεια του Ρίο ντε Τζανέιρο ή τις φαβέλες του Σάο Πάολο. Μόνο οι καλύτεροι, οι εξαιρετικά ταλαντούχοι, έχουν πιθανότητες να ζήσουν από το σπορ. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει συνήθως. Υπάρχει ένας άνθρωπος ωστόσο, που δεν διέθετε καμία απολύτως ποδοσφαιρική ικανότητα, αλλά κατάφερε με κάποιο τρόπο να πείσει μάνατζερ και συλλόγους σε όλο τον κόσμο για το ακριβώς αντίθετο για πάνω από 20 χρόνια. Αυτή είναι η ιστορία ...

  Το 1976 είναι η χρονιά κατά την οποία άρχισε η ιστορία της μετεωρικής ανόδου της Γουότφορντ από την αφάνεια της Division 4 στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος της Division one. Ήταν η χρονιά που είδε μια νέα ιδιοκτησία στο Vicarage Road, καθώς ο Αντιπρόεδρος και διά βίου οπαδός του συλλόγου Elton John αγόρασε το κλαμπ. Ο εμβληματικός τραγουδιστής βρέθηκε μπροστά σε μια κρίσιμη απόφαση έχοντας απολύσει τον προηγούμενο προπονητή Mike Keen. Ποιον θα προσλάμβανε; παρά τις συνομιλίες με τον θρυλικό αρχηγό της Αγγλίας και νικητή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Bobby Moore, ο Elton John τον σνόμπαρε για τον Graham Taylor: το νεαρό και σχετικά άγνωστο προπονητή της Λίνκολν Σίτι. Αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι μια από τις πιο αξιοσημείωτες ιστορίες του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια η Γουότφορντ πέτυχε μια αξιοσημείωτη ανάβαση από τη τελευταία κατηγορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στη παραλίγο κατάκτηση της τωρινής Premier League, όπου το 1982/83, στην πρώτη τους σεζόν στην ...

  Όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο εκτός των μεγάλων πρωταθλημάτων της Ευρώπης, το Ελβετικό μπορεί να λάβει μόνο μια παροδική αναφορά.  Η πρόκριση στη φάση των ομίλων του Champions League θα ήταν ένα τεράστιο επίτευγμα, όπως επίσης ορισμένες από τις Ελβετικές ομάδες στο Europa League θα έχριζαν τη φάση των νοκ άουτ μετά τα Χριστούγεννα ως σαφή δείκτη επιτυχίας σε μια χρονιά. Από την εισαγωγή της Swiss Super League το 2003, η Βασιλεία έχει κυριαρχήσει πλήρως στο εσωτερικό με έντεκα πρωταθλήματα σε 19 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων οκτώ σερί από το 2010 έως το 2017. Ωστόσο η δεύτερη και η τρίτη θέση (οι πολυπόθητες θέσεις του Europa League) διεκδικούνται σθεναρά με μια ολόκληρη σειρά από συλλόγους τα τελευταία 20 περίπου χρόνια. Οι Γιουνγκ Μπόις, Γκρασχόπερς, Τουν, Σιόν, Σερβέτ, Ζυρίχη, Λουγκάνο, Λουκέρνη και Σεντ Γκάλεν είναι όλοι σύλλογοι που έχουν τερματίσει στις τρεις πρώτες θέσεις της Super League τον τελευταίο καιρό. Ωστόσο είναι ο τελευταίος σύλλογος σε αυτή τη λίστα, η FC Σεντ Γκ...

  Το Γερμανικό ποδοσφαιρικό τοπίο είναι γεμάτο από ομάδες που αγωνίστηκαν στο υψηλότερο επίπεδο πριν εξαφανιστούν στις μικρές και ερασιτεχνικές κατηγορίες.  Οι Ροτ Βάις Έσσεν, Κίκερς Στουτγάρδης, Τασμανία Μπερλίν και Βούπερταλ έχουν παίξει στην Bundesliga και τώρα αγωνίζονται σε περιφερειακά πρωταθλήματα. Κανένας σύλλογος όμως δεν έχει πέσει τόσο χαμηλά όσο η Μπορούσια Νοινκίρχρεν. Στα μέσα της δεκαετίας του 1900, η ​​πόλη Νοινκίρχρεν στο Σάαρλαντ γνώρισε άνθηση ως αποτέλεσμα της βιομηχανίας άνθρακα και σιδήρου. Η ποδοσφαιρική ομάδα της, η Μπορούσια Νοινκίρχρεν ήταν μια σχετικά επιτυχημένη ομάδα. Φιναλίστ του κυπέλλου το 1959, τρεις φορές διεκδικήτρια στα τελικά του Γερμανικού πρωταθλήματος μεταξύ του 1959 και του 1963 και ομάδα της Bundesliga για τρεις χρονιές στα μέσα της δεκαετίας του '60. Στην κορυφαία κατηγορία υποδέχθηκε τις Μπορούσια Ντόρτμουντ, Μπάγερν Μονάχου και Άιντραχτ Φρανκφούρτης μπροστά σε 25.000 κόσμο. Η ομάδα παίζει στο υπέροχο Ellenfeldstadion. Άνοιξε το 1912...