Ρέιντζερς: Η σύντομη λάμψη του Marco Negri
Η εποχή του David Murray ως πρόεδρος της Γκλάσγκοου Ρέιντζερς ήταν συναρπαστική.
Ήταν μια περίοδος χλιδής και παρακμής που είδε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες της Ευρώπης να φοράνε τα μπλε στο Ibrox: «Για κάθε δαπάνη πέντε λιρών της Σέλτικ, εμείς θα ξοδεύουμε δέκα», φέρεται να είπε ο μεγιστάνας της χαλυβουργίας κατά τη διάρκεια της θητείας του και φαίνεται ότι κράτησε την υπόσχεσή του.
Φυσικά μετά την παραίτηση του Murray το 2011, αποκαλύφθηκε ότι ορισμένες πτυχές της συγκεκριμένης φιλοσοφίας μπορεί να συνέβαλαν στην πτώχευση του συλλόγου ένα χρόνο αργότερα, αλλά η επιτυχία που έφερε ενθουσίασε τους οπαδούς των Ρέιντζερς.
Ο σύλλογος έχτισε πολλές επιτυχημένες ομάδες κατά τη διάρκεια της 23χρονης βασιλείας του Murray και ιδιαίτερα υπό τη διαχείριση των Graeme Souness, Walter Smith και Dick Advocaat, μπόρεσε να ανταγωνιστεί με τους μεγαλύτερους συλλόγους στην Ευρώπη για να πάρει ποδοσφαιριστές. Φαινομενικά απύθμενες τσέπες αναζητήθηκαν για να βρεθούν κεφάλαια που θα εξασφάλιζαν παίκτες του διαμετρήματος των Brian Laudrup, Paul Gascoigne, Jonas Thern και Arthur Numan. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι, σε διάφορες περιόδους από τα τέλη της δεκαετίας του '80 έως τις αρχές του 2000, η Ρέιντζερς υπερηφανευόταν για μια από τις ισχυρότερες ομάδες στην Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 1997 ωστόσο, δεν ήταν η Ευρώπη ή τα κύπελλα που ενδιέφεραν τη Ρέιντζερς. Το μυαλό όλων στο Ibrox ήταν στραμμένο καθαρά στο πρωτάθλημα. Έχοντας κυριαρχήσει στη μεγάλη κατηγορία της Σκωτίας για πάνω από μια δεκαετία, οι Gers σήκωσαν εννιά συνεχόμενα πρωταθλήματα και αναζητούσαν το δέκατο τους τη σεζόν 1997-98. Το δέκατο πρωταθλήματα θα είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα εννέα που προηγήθηκαν. Η μεγάλη ομάδα της Σέλτικ τη δεκαετία του '60 και του '70 κατέκτησε εννέα συνεχόμενα πρωταθλήματα υπό τον Jock Stein και το μπλε μισό της Γλασκόβης ήθελε να καταρρίψει το ρεκόρ. Η σεζόν 1997-98 ήταν απαραίτητη για τη Ρέιντζερς και ήξεραν ακριβώς τι χρειαζόταν: ένας σκόρερ.
Ο Negri ήταν άγνωστος στον μέσο ποδοσφαιρόφιλο όταν κατέφτασε στη Σκωτία. Έγινε γνωστός από την άσημη Κοσέντζα το 1994. Σημειώνοντας 19 τέρματα σε 34 εμφανίσεις στην πρώτη του σεζόν, στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Περούτζια. Εκεί θα κατέγραφε παρόμοια εντυπωσιακά στατιστικά για το νέο του σύλλογο, σημειώνοντας 33 τέρματα σε 60 εμφανίσεις για τους Grifoni. Δεδομένου ότι ο σύλλογος ήταν βασικός πυλώνας στη Serie A εκείνη την εποχή, το ρεκόρ του Negri θεωρήθηκε ακόμη πιο εντυπωσιακό.
Ήταν τέτοια η ικανότητα να βρίσκει δίχτυα που τράβηξε την προσοχή του Walter Smith και η συνήθεια του Negri να σκοράρει θα μεταφερόταν απρόσκοπτα στο Σκωτσέζικο ποδόσφαιρο. Ως μέρος μιας ομάδας που απολάμβανε άφθονη κατοχή και την ικανότητα να δημιουργεί πολλές ευκαιρίες, ο επιθετικός έκανε τη φράση «σκοράρω για διασκέδαση» πιο εύστοχη από ποτέ. Παρά τη συμπεριφορά που υποδείκνυε - κατά καιρούς - ότι θα προτιμούσε να είναι αλλού, ο Negri συνέχισε να σκοράρει ακατάπαυστα απέναντι σε αντιπάλους που απλά δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στην ποιότητα της Ρέιντζερς.
Σημειώνοντας δύο τέρματα στο ντεμπούτο του κόντρα στην Χαρτς σκόραρε σε δέκα συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος, σπάζοντας το ρεκόρ που κατείχε ο πρώην παίκτης της Hibernian Ali McLeod από τη δεκαετία του '70. Μάλλον το πιο αξιομνημόνευτο γεγονός από αυτά τα ματς ήρθε τον Αύγουστο του 1997. Έχοντας πετύχει πέντε γκολ για τη Ρέιντζερς, ο Negri και οι συμπαίκτες του αντιμετώπισαν τη Νταντί Γιουνάιτεντ στο Ibrox. Ο Ιταλός αξιοσημείωτα θα διπλασίαζε τον αριθμό των τερμάτων του εκείνο το απόγευμα, σκοράροντας πέντε φορές εναντίον μιας ομάδας που απλώς αιφνιδιάστηκε από τη γρήγορη και επιθετική ομάδα της Ρέιντζερς.
Μέχρι το τέλος αυτής της σειράς των δέκα αγώνων, ο Negri είχε πετύχει 23 τέρματα. Τον Φεβρουάριο του 1998 ωστόσο θα λάμβαναν χώρα γεγονότα που - όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο επιθετικός - άλλαξαν την πορεία τόσο της θητείας του στη Ρέιντζερς όσο και της καριέρας του συνολικά.
Σε μια καταστροφική τροπή των γεγονότων, ο Negri σχεδόν τυφλώθηκε ενώ έπαιζε σκουός με τον Porrini. Παραδέχτηκε - εκ των υστέρων - ότι θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η επιλογή να παίξει το συγκεκριμένο άθλημα ήταν κακή ιδέα.
"Όχι μόνο είχα επιλέξει να παίξω ένα άθλημα που ελάχιστα ήξερα, αλλά ο συμπαίκτης μου έτυχε να είναι ο πιο άγριος ανταγωνιστής που είχα γνωρίσει ποτέ σε οποιοδήποτε κοινωνικό επίπεδο. Θα έπρεπε να το είχα συνειδητοποιήσει με τον Sergio, το σκουός θα ήταν πάντα κάτι περισσότερο από μια απλή διασκέδαση. Ο συμπαίκτης μου δεν έφτασε σε δύο τελικούς Champions League με τη Γιουβέντους χωρίς να έχει τρομερή θέληση για νίκη. Έπρεπε πάντα να κερδίζει. Αυτό είναι υπέροχο για το ποδόσφαιρο, αλλά προκαλεί υπερβολική πίεση σε άλλους τομείς της ζωής".
Έχοντας υποστεί αποκόλληση αμφιβληστροειδούς - η οποία χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση στα μάτια με λέιζερ για να επιλυθεί - ο Negri έμεινε εκτός δράσης για ένα μήνα. Δυστυχώς κατά την επιστροφή του, διαπίστωσε ότι η ζημιά είχε διαρκή επίδραση στην όρασή του. Κάτι τέτοιο συνέβαλε στο να πετύχει μόνο άλλα τρία τέρματα πριν από το τέλος της σεζόν 1997-98: «Άφησε μια κληρονομιά που κανένας ποδοσφαιριστής, σίγουρα ένας σκόρερ όπως εγώ, δεν θα ήθελε ποτέ», θυμάται αργότερα.
"Αντιμετώπισα δυσκολίες με την περιφερειακή μου όραση, μια τρομερή αδυναμία για κάποιον σαν εμένα και βασιζόμουν σε ενστικτώδη αντανακλαστικά για να κερδίσω τα κρίσιμα μισά μέτρα από τους κεντρικούς αμυντικούς. Ήταν ιδιαίτερα προβληματικό με σέντρες και πάσες από τη δεξιά πτέρυγα, ναι ακόμα και με τον Brian Laudrup στην ενδεκάδα."
Ο Negri δεν ξαναβρήκε ποτέ τη φόρμα που προκάλεσε το εκρηκτικό του ξεκίνημα στη Σκωτία. Στο τέλος της πρώτης του σεζόν στη Γλασκώβη, η Ρέιντζερς και ο παίκτης βρέθηκαν σε αντιπαράθεση, με τον Walter Smith να ζητά από τον Ιταλό να αποδείξει την καταλληλότητά του στις ρεζέρβες. Τα πράγματα δεν θα βελτιώνονταν ούτε τα επόμενα τρία χρόνια. Ο Negri θα έκανε μόνο 30 εμφανίσεις μέχρι να φύγει από τη Ρέιντζερς το καλοκαίρι του 2001 έχοντας σκοράρει συνολικά 36 τέρματα. Ήταν εντυπωσιακό στα χαρτιά, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι τα περισσότερα από αυτά σημειώθηκαν στους πρώτους έξι μήνες μιας τριετούς περιόδου ρίχνει κάπως διαφορετικό φως στο ρεκόρ του.
Η αποχώρηση του Negri από τους Ρέιντζερς δεν θα ερχόταν χωρίς πόνο. Επρόκειτο να έπαιζε τον τελευταίο του αγώνα για τον σύλλογο τον Νοέμβριο του 2000, κατά τη διάρκεια του οποίου υπέστη μια βαθιά ανοιχτή πληγή στο γόνατο που εξέθεσε το οστό του. Αυτό έμελλε να είναι το τελευταίο σκληρό χτύπημα για έναν παίκτη που είχε ήδη παλέψει με τη πνευμονία και είχε υπομείνει μια αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Σκωτία.
Οι εξετάσεις αίματος αποκάλυψαν ότι ο Negri έπασχε από λεμφοκοκκίωμα, έναν σοβαρό τύπο λοίμωξης του αίματος που συχνά συναντάται μόνο σε ασθενείς που είναι θετικοί στον ιό HIV. Η σκοτεινή πραγματικότητα ότι ενδεχομένως να πάσχει από την ασθένεια ήταν κάτι που ο Negri ήξερε ότι δεν μπορούσε να αγνοήσει, ούτε ένιωθε ικανός να αντιμετωπίσει μόνος του σε μια ξένη χώρα:«Δεν ήταν ο φόβος ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσω έναν ακόμη τραυματισμό, ούτε η ταλαιπωρία του να είμαι εκτός συμβολαίου και επομένως η πίεση να βρω μια νέα ομάδα, ούτε καν η απογοήτευση που έπρεπε να τελειώσω την καριέρα μου με αυτόν τον τρόπο. » σκέφτηκε αργότερα ο παίκτης.
"Μάλλον ήταν η τρομακτική προοπτική να μάθω ότι είμαι βαριά άρρωστος. Δεν ένιωθα ικανός να αντιμετωπίσω κάτι τέτοιο μόνος μου. Χρειαζόμουν την οικογένειά μου κοντά μου και ήθελα να υποβληθώ σε περαιτέρω εξετάσεις στην Ιταλία για να καταλάβω τι ακριβώς συνέβαινε, τους κινδύνους και τις πιθανότητες ανάκαμψης. Έπρεπε να επιστρέψω στην Ιταλία, και όχι σε προσωρινή βάση. Ζήτησα από τον ατζέντη μου να μιλήσει στους Ρέιντζερς για πρόωρη λύση του συμβολαίου μου."
Αν και ο ιατρικός φόβος οδήγησε τον Negri να φύγει από τη Γλασκώβη, ευτυχώς αποδείχθηκε ανακριβής. Περαιτέρω εξετάσεις στη Μπολόνια δεν έδειξαν τέτοια ανωμαλία και ο παίκτης έλαβε το πράσινο φως για να συνεχίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα. Ίσως άδικα ο Negri βρίσκεται τώρα συχνά σε λίστες με μερικές από τις χειρότερες μεταγραφές στην Ευρώπη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αύρα του– μια αύρα απάθειας και δυστυχίας, ακόμα και όταν σκόραρε – μπορεί να συνέβαλε σε αυτό. Το συγκεκριμένο πράγμα σε συνδυασμό με τη ραγδαία πτώση από τα απαράμιλλα ρεκόρ στο παρελθόν, τον κάνουν να δέχεται συχνά το χλευασμό από τους αντίπαλους οπαδούς στη Σκωτία.
Ρωτήστε όμως οποιονδήποτε οπαδό της Ρέιντζερς και πιθανότατα θα σας πουν ότι αντιπροσώπευε όλη την ομάδα τους. Η ικανότητά του να σκοράρει με τρόπο που έκανε τον αντίπαλο να φαίνεται ερασιτέχνης ήταν αντιπροσωπευτικό της Ρέιντζερς εκείνης της εποχής. Η κυριαρχία τους ήταν ολοκληρωτική και ο Negri το επιβεβαίωνε συνεχώς.
Εν τέλει παράξενα περιστατικά και συγκρούσεις προσωπικότητας οδήγησαν σε μια διχαστική σχέση μεταξύ του συλλόγου και του παίκτη, του οποίου η καριέρα κατέρρευσε στη συνέχεια. Όμως για μια σύντομη περίοδο, ο Negri ήταν ό,τι και η Ρέιντζερς στο Σκωτσέζικο ποδόσφαιρο: μια κατηγορία μόνος του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου