Ρόζενμποργκ: Τα "χρυσά" χρόνια και τα σκαλπ στην Ευρώπη

 

Στις 30 Οκτωβρίου του 2004 κατά τη διάρκεια της τελευταίας αγωνιστικής της τότε ονομαζόμενης Tippeligaen της Νορβηγίας, η Ρόζενμποργκ σε αναζήτηση του 13ου συνεχόμενου πρωταθλήματος κέρδιζε εντός έδρας τη Λιν με 3-1. 

Παρά το γεγονός ότι φαινομενικά έφταναν σε μια νίκη ρουτίνας, οι άνδρες του Ola By Rise ξεχύθηκαν σελε κάθε ευκαιρία. Σαν να διοχέτευε τους Σκανδιναβούς μια μανία, η Ρόζενμποργκ επετίθετο στην εστία της Λιν με ξέφρενο ρυθμό.

Μόλις έξι λεπτά νωρίτερα, μαθεύτηκαν τα νέα ότι η Βαλερένγκα προηγούνταν με 3-0 της Στάμπαεκ, χάρη σε ένα τέρμα του Daniel Fredheim Holm. Με αυτό το γκολ, η ομάδα του Όσλο ξεπέρασε τη Ρόζενμποργκ στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα με ένα μόνο τέρμα διαφορά. Για πρώτη φορά για πάνω από μια δεκαετία, το Νρβηγικό ποδόσφαιρο βρισκόταν στο κατώφλι της στέψης νέων πρωταθλητών. Καθώς το ρολόι και στα δύο παιχνίδια πλησίαζε αδυσώπητα προς το σφύριγμα της λήξης, αυτό που κάποτε έμοιαζε αδιανόητο γινόταν γρήγορα  αναπόφευκτο.

Ωστόσο στο 89' η μπάλα πήγε εσπευσμένα στην αριστερή πτέρυγα, όπου μια χαμηλή, αστραφτερή σέντρα αιωρήθηκε στη μεγάλη περιοχή προς το δεύτερο δοκάρι. Μπροστά από τον στατικό κεντρικό χαφ ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ρόζενμποργκ, ο Frode Johnsen ο οποίος είχε ήδη βάλει δύο γκολ στο παιχνίδι και 18 συνολικά στο πρωτάθλημα. Ο αμμουδιάρης επιθετικός πετάχτηκε και με μια κεφαλιά ψαράκι έστειλε τη μπάλα στην δεξιά γωνία του τέρματος της Λιν, μπροστά από έναν πεσμένο τερματοφύλακα.

Το Lerkendal ξέσπασε καθώς ο Johnsen έτρεχε με σπριντ να πανηγυρίζει, με την ανάσα να αχνίζει στον καθαρό νυχτερινό αέρα καθώς τον μάζευαν χαρούμενοι οι συμπαίκτες του. Με τη Λιν νικημένη, το ίδιο και οι πεινασμένοι λύκοι της Βαλερένγκα εκδιώχθηκαν από την πρώτη θέση. Η Ρόζενμποργκ επέστρεψε στην κορυφή της Tippeligaen με τη μικρότερη δυνατή διαφορά. Ίσοι σε βαθμούς και με αντίστοιχη διαφορά τερμάτων, οι άνδρες του Ola By Rise φόρεσαν το 13ο συνεχόμενο στέμμα τους χάρη στα περισσότερα τέρματα που έβαλαν.

Ωστόσο ενώ το γλεντούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες του Halloween, πολύ περισσότερα φαντάσματα μαζεύονταν ήδη στις σκιές. Περίπου μια δεκαετία νωρίτερα, η Ρόζενμποργκ κατακτούσε τον τίτλο με 15 πόντους διαφορά, τώρα βασιζόταν στα γκολ που πέτυχε. Αυτό το γεγονός θα έπρεπε να έχει χρησιμεύσει ως οιωνός για τα επόμενα χρόνια. Το χάσμα μεταξύ της Ρόζενμποργκ και των υπολοίπων – Μόλντε, Μπραν, Βαλερένγκα – άρχιζε επιτέλους να κλείνει, προς μεγάλη ανακούφιση όλων έξω από το Τρόντχαϊμ. Μετά από 13 χρόνια η κυριαρχία του καλύτερου ποδοσφαιρικού συλλόγου που εμφανίστηκε ποτέ στη Νορβηγία θα τελείωνε τελικά την επόμενη σεζόν και το 2005.

Τερματίζοντας με τα χίλια ζόρια στην έβδομη θέση, η Βασιλεία της Ρόζενμποργκ  στη Tippeligaen έπεσε τελικά. Ήταν ένα απαρηγόρητο τέλος σε ένα έπος που είχε διαρκέσει δύο δεκαετίες.

Παρά την ανανεωμένη επιτυχία του συλλόγου τα τελευταία χρόνια – η Ρόζενμποργκ θα ξεκινούσε μια νέα σειρά επιτυχιών στο πρωτάθλημα μεταξύ του 2014 και του 2018 – αυτή παραμένει η εποχή που πολλοί θυμούνται με θλίψη. Αυτό το άνευ προηγουμένου ρεκορ - που ξεπεράστηκε μόνο από τη Λετονική Σκόντο Ρίγα και τη Λίνκολν του Γιβραλτάρ - θα μπορούσε κάλλιστα να είχε τελειώσει, αλλά όπως σε όλα τα άκρα φινάλε πρέπει να υπάρξει και μια αρχή. Αυτή η αρχή ξεκίνησε πολύ πίσω και το 1992, στο νέο περιβάλλον της μετονομαζόμενης Tippeligaen.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι κάτοικοι του Τρόντχαϊμ πανηγύρισαν τη παλιά 1. Divisjon μόνο τρεις φορές τα προηγούμενα 25 χρόνια, λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν την τεράστια επιτυχία που έμελλε να απολαύσει η Ρόζενμποργκ στην μεγάλη κατηγορία του Νορβηγικού ποδοσφαίρου. Εκτός ίσως, από έναν άντρα: τον Nils Arne Eggen. Το 1992 ο πρώην αμυντικός ξεκινούσε τη τρίτη του θητεία ως επικεφαλής της αγαπημένης του Ρόζενμποργκ. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος που θα καθοδηγούσε τη Ρόζενμποργκ στους μεγαλύτερους θριάμβους της, αλλά ήταν επίσης και ένας άνθρωπος που θα ζούσε τις μεγαλύτερες πίκρες της. Η δεύτερη θητεία του ως επικεφαλής άρχισε το 1978 όταν ο σύλλογος αγωνιζόταν στο άδοξο περιβάλλον της δεύτερης κατηγορίας της Νορβηγίας.

Ωστόσο όταν ανέλαβε στη τρίτη του θητεία  το 1988, η Ρόζενμποργκ ήταν ένας σύλλογος που γνώρισε μεγάλες ανατροπές. Έχοντας επαγγελματοποιηθεί το 1985, ο Eggen δεν φαινόταν να αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα να την οδηγήσει στο νταμπλ το 1988. Με την έλευση της Tippeligaen, η Rosenborg φάνηκε έτοιμη να κάνει τη δική της αντεπίθεση.

Με νέες επενδύσεις η Ρόζενμποργκ κατέκτησε την εναρκτήρια Tippeligaen μόνο για να παραδώσει τον τίτλο την επόμενη χρονιά στη Βίκινγκ, η οποία εκείνη την εποχή θεωρούνταν ο πιο επιτυχημένος σύλλογος της Νορβηγίας. Ωστόσο όπως και οι πρόγονοί τους, οι Βίκινγκ θα έδιναν τελικά τη θέση τους στην εξίσου φιλόδοξη Ρόζενμποργκ.

Με οδηγό τη φιλοσοφία του Totaalvoetbal του Rinus Michels, ο Eggen προσπάθησε να φέρει την επανάσταση του στο Νορβηγικό ποδόσφαιρο. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν το 4-4-2 ήταν ακόμα ο βασιλιάς, η Ρόζενμποργκ κατέβαινε με το προοδευτικό σχηματισμό του 4-3-3, με έμφαση σε μια σταθερή γραμμή που λειτουργούσε ως βάση για την ανάπτυξη γρήγορων αντεπιθέσεων. Αν και το πρωτάθλημα θα αναδιαμορφωνόταν με την πάροδο των ετών, ο Eggen έμοιαζε αποφασιστικός στην πεποίθησή του για την προώθηση νέων και φιλόδοξων ταλέντων.

Στις τρεις χρονιές μετά την κατάκτηση του τίτλου της Βίκινγκ το 1991, το αποτέλεσμα της Tippeligaen δεν έμοιαζε καθόλου βέβαιο. Αν και η Ρόζενμποργκ θα έπαιρνε και τις τρεις κορώνες, το έκανε με σκληρό ανταγωνισμό. Η Κόνγκσβινγκερ τους έτρεξε  το 1992, ενώ η Μπόντο Γκλιμτ τερμάτισε σε απόσταση δύο βαθμών από την πρώτη θέση το 1993. Ωστόσο με την αυγή της σεζόν του 1994 και την επιστροφή του Harald Martin Brattbakk, η Ρόζενμποργκ άρχισε να διευρύνει το χάσμα με τους υπόλοιπους. Μέχρι τότε η Ρόζενμποργκ ήταν δύσκολο να νικηθεί. Συγκεκριμένα ηττήθηκε στο πρωτάθλημα μόνο επτά φορές τις δύο προηγούμενες χρονιές, αλλά η απόδοση στο σκοράρισμα δεν έμοιαζε τόσο θεαματική για μια ομάδα που κατέκτησε το τίτλο.

Ο Brattbakk - απόφοιτος της ακαδημίας της Ρόζενμποργκ - έφυγε το 1992 λόγω έλλειψης ευκαιριών στην πρώτη ομάδα, αλλά αφού ώθησε τη Μπόντο Γκλιμτ σε μια απόσταση αναπνοής από τον τίτλο, υπογράφηκε αμέσως ξανά από τους πρωταθλητές και απελευθερώθηκε σε μια δυστυχισμένη Tippeligaen. Η Ρόζενμποργκ κατέκτησε τον τίτλο με οκτώ πόντους διαφορά, ενώ η επίδοση των τερμάτων της αυξήθηκε από 47 σε 70, χάρη σε μεγάλο βαθμό στα 17 που έβαλε ο νεαρός της  επιθετικός. Στην πραγματικότητα επρόκειτο να σκοράρει 30 φορές σε όλες τις διοργανώσεις σε μόλις 33 παιχνίδια.

Εξοπλισμένος με τον παραγωγικό επιθετικό που τους έλειπε στις αρχές της δεκαετίας του '90 αντικατέστησε το Gøran Sørloth - πατέρας του Alexander, ο μόνος παίκτης της Ρόζενμποργκ που έφτασε σε διψήφιο αριθμό τερμάτων το 1992 και το 1993 – άρχισε να ανεβάζει την απόδοση του από τα μέσα της δεκαετίας. Οι τύχες της Ρόζενμποργκ ταίριαξαν άρρηκτα με τις θανατηφόρες ικανότητες του Brattbakk.

Σε τέσσερις χρονιές θα έφτανε εκπληκτικά στα 146 τέρματα για τη Ρόζενμποργκ, καθώς ο σύλλογος έκανε την κατάκτηση της Tippeligaen μια τυπική διαδικασία. Το 1995 αύξησαν τη διαφορά τους στους 15 πόντους και το 1996 στους 13, ένα κατόρθωμα που έγινε ακόμη πιο αξιοσημείωτο από την πρόκριση του συλλόγου στους γύρους νοκ - άουτ του Champions League.

Έχοντας φτάσει προηγουμένως στον πρώτο γύρο του παλιού Κυπέλλου Πρωταθλητριών, το 1996 σηματοδότησε την πρώτη φορά που οι πρωταθλητές Νορβηγίας προχώρησαν περισσότερο από ό,τι θα μπορούσαν. Προς μεγάλη έκπληξη των περίεργων Ευρωπαίων θεατών, η Ρόζενμποργκ κατάφερε να περάσει από τη φάση των ομίλων εις βάρος της πανίσχυρης Μίλαν. Σε μια αξέχαστη βραδιά στο San Siro, με τους Rossoneri να χρειάζονται μόνο την ισοπαλία για να περάσουν, οι άνδρες του Eggen ολοκλήρωσαν την απόλυτη αρπαγή. Το νικητήριο τέρμα του Vegard Heggem στο 70' είδε τη Ρόζενμποργκ να προσπερνούν τους διάσημους αντιπάλους τους στη δεύτερη θέση του ομίλου.

Θα ακολουθούσε μια συνολική ήττα στους "16" με 3-1 από τη Γιουβέντους, αλλά αυτό ήταν σχεδόν ασήμαντο: η Ρόζενμποργκ είχε γίνει η πρώτη Νορβηγική ομάδα που έφτασε ποτέ στα νοκ άουτ του Champions League. Έχοντας αυτό ως παρακαταθήκη ξεκίνησε η σεζόν του 1997 και μαζί της, η Ρόζενμποργκ έψαξε για τον έκτο συνεχόμενο τίτλο της καταρρίπτοντας ήδη το ρεκόρ της Βίκινγκ με τα τέσσερά σερί το 1996.

Σαν να μην έφτανε ο πιο θανατηφόρος επιθετικός του πρωταθλήματος, διπλασίασαν την απειλή τους με την υπογραφή του Sigurd Rushfeld της Τρόμσο. Οι Brattbakk και Rushfeldt καρπώθηκαν 48 τέρματα στο πρωτάθλημα, με το ζευγάρι να καταλαμβάνει χωρίς έκπληξη την πρώτη και τη δεύτερη θέση στην κούρσα για το χρυσό παπούτσι.

Η Ρόζενμποργκ θα έχανε μόνο μία φορά όλη τη σεζόν, ενώ η καλά οργανωμένη επιδρομή της στην Ευρώπη συνεχίστηκε επίσης. Αν και δεν θα περνούσαν από τη φάση των ομίλων αφού τερμάτισαν δεύτεροι πίσω από τη Ρεάλ Μαδρίτης –χάρη εν πολλοίς στον κανόνα των καλύτερων δεύτερων που δοκίμαζε η UEFA– οι άνδρες του Eggen πανηγύρισαν μια περίφημη νίκη με 2-0 επί μιας ομάδας που καυχιόταν για τους Raul, Redondo, Mijatovic και Seedorf.

Μια παγωμένη νύχτα του Νοέμβρη στο Τρόντχαϊμ όπου το χιόνι μαζεύτηκε κατά διαστήματα γύρω από το γήπεδο, μια άβολη Ρεάλ, πιο συνηθισμένη στα ήρεμα κλίματα της νότιας Ευρώπης παρά στο αποκαλυπτικό κρύο της δυτικής Νορβηγίας, αναγκάστηκε να πληρώσει τον λήθαργο της. Μετά από μια κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι από τον Roar Strand άνοιξε το σκορ, ενώ χωρίς έκπληξη ο Brattbakk μπήκε στο φύλλο αγώνα με ένα καταιγιστικό βολέ για να αφήσει τους φιλοξενούμενους πίσω δύο γκολ πριν από μια ώρα αγώνα. Στην πραγματικότητα ο Brattbakk και ο Rushfeldt ήταν τόσο θανατηφόροι στην Ευρώπη όσο και στις Νορβηγικές ακτές, σκοράροντας από τέσσερα τέρματα σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά συμπεριλαμβανομένων των γκολ εναντίον των Ρεάλ, Πόρτο και Ολυμπιακού.

Ωστόσο οι οπαδοί της Ρόζενμποργκ θα απολάμβαναν αυτή την καταστροφική συνεργασία μόνο για μία χρονιά. Ο Brattbakk θα πήγαινε στη Σέλτικ το 1998 και προσωρινά τουλάχιστον, ο Eggen– επικαλούμενος την ανάγκη για ένα  απαραίτητο ελεύθερο σαββατοκύριακο – παραιτήθηκε από τον ρόλο του προπονητή, παραδίδοντας τα ηνία στον επί μακρόν βοηθό του Ola By Rise. Ωστόσο δεν φαινόταν να έχει σημασία. Η Ρόζενμποργκ έμοιαζε ανίκητη και ο Rushfeldt επωμίστηκε το βάρος του σκόρερ, σημειώνοντας 81 τέρματα σε μόλις 83 εμφανίσεις μέχρι τη δική του μεταγραφή για τη Ρασίνγκ Σανταντέρ το 1999.

Με τον Eggen πίσω στο τιμόνι μετά το τέλος της σεζόν, οι Σκανδιναβοί πρωταθλητές ξεκίνησαν άλλη μια ευρωπαϊκή επιδρομή. Αυτή τη φορά νίκησαν τις Φέγενορντ, Μποαβίστα και Μπορούσια Ντόρτμουντ, ενώ το πρωτάθλημα κατακτήθηκε δεόντως με δύο αγωνιστικές να απομένουν.

Μέχρι τη νέα χιλιετία η Ρόζενμποργκ σήκωσε εννέα πρωταθλήματα στο Τρόντχαϊμ ​​και το τέλος δεν φαινόταν πια κοντά, από ό,τι ήταν όταν έσπασαν το ρεκόρ 30 ετών της Βίκινγκ το 1996. Το αδιανόητο – δέκα συνεχόμενα πρωταθλήματα  – έμοιαζε περισσότερο με αναπόφευκτο παρά ελπίδα και έτσι έγινε. Επτά βαθμοί διαφορά και πανηγύρισαν άλλο ένα τίτλο.

Το ενδέκατο θα ακολουθούσε λίγο μετά όμως θα είχε ένα τίμημα: ο Eggen παραιτήθηκε στο τέλος μιας σεζόν όπου για πρώτη φορά μετά από μισή δεκαετία, η Ρόζενμποργκ ίδρωσε παίρνοντας το πρωτάθλημα με έναν μόνο βαθμό διαφορά από τη Λίλεστρομ. Το θεμέλιο πάνω στο οποίο είχε χτιστεί η τεράστια αίθουσα  θριάμβων της Ρόζενμποργκ, ο Eggen έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετατροπή του συλλόγου του Τρόντχαϊμ σε μια παντοδύναμη ομάδα ικανή να ξεπεράσει τον εκάστοτε αντίπαλο του Σκανδιναβικού ποδοσφαίρου. Οι εμφανίσεις τους στους ομίλους του Champions League από το 1995/96 έως το 2002/03, ήταν ένα ρεκόρ από μόνο του εκείνη την εποχή. Ωστόσο όπως ακριβώς ο άνδρας στο κάθισμα οδήγησης είχε αλλάξει σχεδόν μετά από μια δεκαετία, το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τους επιβάτες.

Η απίστευτη επιτυχία της Rosenborg αποδόθηκε εξίσου σε έναν πυρήνα μακροχρόνιων, ντόπιων ποδοσφαιριστών ν, που συχνά αγοράζονταν εις βάρος των ξένων εισαγωγών. Ο θρυλικός μέσος Roar Strand - ο οποίος θα εκπροσωπούσε τη Ρόζενμποργκ 562 φορές σε 21 χρόνια - ήταν παρών στα 12 από τα 13 πρωταθλήματα του συλλόγου, ενώ ο αμυντικός Erik Hoftun άνηκε στον σύλλογο από το 1994 έως το 2005 παίρνοντας δέκα. Ο πυρήνας αυτής της εξέχουσας ομάδας της Ρόζενμποργκ παρέμεινε αμετάβλητος και αυτή η σταθερότητα έμελλε να είναι το κλειδί για τη διαρκή επιτυχία.

Ωστόσο παρόλο που αυτή η βασική ομάδα παρέμεινε πιστή, καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 και των αρχών της δεκαετίας του 2000, η ​​Ρόζενμποργκ κυνηγήθηκε συνοπτικά από τους μεγαλύτερους συλλόγους της Ευρώπης και είδε ένα πλήθος ταλέντων να εγκαταλείπει τις Νορβηγικές ακτές αναζητώντας μεγαλύτερο πλούτο και κύρος. Στο πέρασμα της χιλιετίας, οι ετήσιες δαπάνες της Ρόζενμποργκ για μισθούς ξεπέρασαν μόλις τις 300.000 λίρες. Έτσι, ο Øyvind Leonhardsen, ο Stig Inge Bjørnebye, ο Vegard Heggem και ο John Carew πωλήθηκαν σε συλλόγους όπως η Λίβερπουλ, η Γουίμπλεντον και η Βαλένθια.

Όταν ξεκίνησε η σεζόν του 2003, η Ρόζενμποργκ θεωρούνταν ένα βασικό στέλεχος στο Champions League και είχε αποδειχθεί κάτι σαν ένας επιτυχημένος ιμάντας μεταφοράς εγχώριων ταλέντων. Ωστόσο, ο νέος προπονητής Åge Hareide υποστήριξε την πεποίθησή του ότι ο σύλλογος έπρεπε να ανακαινιστεί για να συνεχίσει την τεράστια επιτυχία που είχε απολαύσει υπό τη διαχείριση του Eggen. Κάπως αμφιλεγόμενα άρχισε τη διαδικασία ανανέωσης της γηραιάς ομάδας, ξεκινώντας με την εξαιρετικά αντιδημοφιλή απόφαση να αφήσει ελεύθερο τον θρύλο του συλλόγου Bent Skammelsrud.

Παρά αυτή την αρχική αναταραχή, η αποχώρηση του Eggen φαινόταν εκ πρώτης όψεως, να είχε μικρή επίδραση στις τύχες της Ρόζενμποργκ. Υπό τον Hareide, η Ρόζενμποργκ πήρε τον 12ο συνεχόμενο τίτλο της Tippeligaen κατά 14 πόντους, η μεγαλύτερη διαφορά από το 1997. Ο Brattbakk γύρισε από τις επιδρομές του στην Ευρώπη με τη Σέλτικ και την Κοπεγχάγη και τώρα συνεργαζόταν με τον Frode Johnsen. Ως δίδυμο, συνέχισαν να παραβιάζουν τις άμυνες των ομάδων της Tippeligaen.

Δυστυχώς το 2004 επρόκειτο να είναι μια περίοδος αναταράξεων για τους πρωταθλητές Νορβηγίας, καθώς αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νέο προπονητή. Ήταν τόσο ξαφνικό όσο και ενοχλητικό. Η απροσδόκητη αποχώρηση του Hareide - ο οποίος κάθισε στον σύλλογο λίγο περισσότερο από μια χρονιά πριν αποδεχτεί τη θέση του προπονητή της εθνικής Νορβηγίας - είχε εκπλήξει τον σύλλογο. Σπεύδοντας να μετριάσει τη ζημιά η Ρόζενμποργκ έφερε αμέσως τον Ola By Rise, τον πρώην βοηθό του Eggen και κάποτε υπηρεσιακό προπονητή, ως νέο αφεντικό. Όμως απολύθηκε μετά από μία μόνο χρονιά παρά το γεγονός ότι τους πήρε το πρωτάθλημα στη τελευταία δραματική αγωνιστική επί της Λιν.

Η Ρόζενμποργκ αντιμετώπιζε την προοπτική ενός τέταρτου προπονητή σε τέσσερα χρόνια, όταν έκανε την πιο καταστροφική της κίνηση. Ο Per Joar Hansen προήχθη σε πρώτο προπονητή, με τους μακροχρόνιους τεχνικούς Bjørn Hansen και Rune Skarsfjord να δέχονται τους ρόλους των βοηθών του. Παραδόξως, ο Hansen επρόκειτο να αντιμετωπίσει το σημαντικό φάσμα του θρύλου του συλλόγου Eggen, ο οποίος τοποθετήθηκε σε ένα «συμβουλευτικό» ρόλο. Θεωρητικά, το πλάνο φαινόταν σωστό, αλλά στην πραγματικότητα έμοιαζε χαοτικό στην καλύτερη περίπτωση. Μια σαφής έλλειψη οργάνωσης δημιούργησε αναταραχή και τόσο ο Eggen όσο και ο Hansen παραιτήθηκαν στα μέσα της διαδρομής μιας χαμένης χρονιάς.

Ήταν μια χρονιά που έπρεπε να ξεχαστεί, καθώς η μακροβιότερη κυριαρχία στην Ευρώπη εκείνη την εποχή κατέληξε σε ένα ταπεινωτικό επίλογο. Ένα αδιάφορο ξεκίνημα απείλησε να ανακόψει τις προσπάθειές τους να διεκδικήσουν το 14ο διαδοχικό στέμμα της Tippeligaen, αλλά μια καταστροφική αλλαγή φόρμας μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου - κατά την οποία έχασαν έξι παιχνίδια στη σειρά - βύθισε τον σύλλογο στο άγνωστο περιβάλλον της μάχης του υποβιβασμού. Θα ακολουθούσε ένα σερί τεσσάρων νικών που τελικά θα τους ωθούσε στην έβδομη θέση, αλλά όταν η σεζόν του 2005 έφτασε στο τέλος της η Ρόζενμποργκ βρέθηκε 12 βαθμούς μακριά από τη κορυφή της βαθμολογίας.

Παρά την πικρία που συνόδευε τη μαραζόμενη παράδοση της άλλοτε ανυπέρβλητης θέσης τους στην κορυφή της Tippeligaen, η Ρόζενμποργκ έγραψε ένα έπος για το οποίο θα ήταν περήφανοι ακόμη και οι Σκανδιναβοί συνθέτες. Σε δύο δεκαετίες μέσα ο σύλλογος του Τρόντχαϊμ πήρε 13 σερί πρωταθλήματα, έκανε έξι νταμπλ, εμφανίστηκε οκτώ διαδοχικές χρονιές σε ομίλους του Champions League και μπορούσε να καυχηθεί για μεγάλες νίκες έναντι συλλόγων όπως η Μίλαν, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Πόρτο. Νίκες που διέψευσαν το στάτους τους ως ένα περιφερειακό και κοινοτικό κλαμπ.

Αν και οι μέρες της δεκαετίας του '90 είναι πλέον μια μακρινή ανάμνηση, η Ρόζενμποργκ ευελπιστεί ότι κάποια στιγμή  θα γυρίσει στη φυσική της θέση στη πλέον ονομαζόμενη Eliteserien. Ίσως για 14 και παραπάνω χρόνια την επόμενη φορά.