SV Αούστρια Ζάλτσμπουργκ: Ο πόλεμος για τις κάλτσες που οδήγησε στην απόσχιση της από τη Red Bull

 

Μακριά από τη Red Bull Ζάλτσμπουργκ και τα λαμπερά φώτα του Champions League βρίσκεται ο σύλλογος που δημιουργήθηκε ως διαμαρτυρία ενάντια στη κόκκινη, τη μπλε και τη λευκή απόχρωση του ενεργειακού ποτού.

Οποιοσδήποτε οπαδός της Αούστρια Ζάλτσμπουργκ θα δυσκολευόταν να πει ότι έδωσε μια ευκαιρία στη Red Bull. Το 2005 ο σύλλογος τους ζητούσε επενδυτή. Τα πρωταθλήματα και η πορεία στον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 1994 έγιναν γρήγορα μια αρχαία ιστορία, καθώς παρασύρθηκε στις παρυφές του αυστριακού ποδοσφαίρου.

Την τελευταία σεζόν (2004-05) πριν από την εξαγορά, η Ζάλτσμπουργκ έφτασε κουτσαίνοντας στη χαμηλότερη θέση της στο πρωτάθλημα εδώ και σχεδόν 20 χρόνια. Όλα είχαν νόημα: η Red Bull GmbH ήταν μια τοπική εταιρεία με παγκόσμια επωνυμία. Υπήρχε ενθουσιασμός, ακόμη και ευφορία, για το πώς θα μπορούσαν να συνεργαστούν.

Εάν αυτοί οι οπαδοί αποδέχονταν ότι χρειαζόταν αλλαγή, αποδέχονταν επίσης ότι η Red Bull έκανε τη διαφορά στο Αυστριακό ποδόσφαιρο μέσω της εστίασής τους στην ανάπτυξη των ακαδημιών και στη βελτίωση της βαθμολογίας της χώρας στην UEFA. Ακόμη και η αλλαγή του ονόματος δεν τους ενόχλησε: σύμφωνα με προηγούμενες συμφωνίες πάνω σε χορηγίες ονομάστηκε  Casino Salzburg, Sparkasse Austria Salzburg και Gerngross Austria Salzburg. Το μόνο που ήθελαν ήταν να τους δοθεί το κάτι παραπάνω από μια εταιρεία, μια απόδειξη ότι οι νέοι ιδιοκτήτες αγόρασαν τουλάχιστον οπαδούς στο πλάνο τους.

Αντίθετα η Αούστρια Ζάλτσμπουργκ έγινε το κλαμπ που δημιουργήθηκε πάνω σε ένα ζευγάρι κάλτσες. Το νέο σήμα δεν ήταν δημοφιλές και οι προσπάθειες αλλαγής της επίσημης ημερομηνίας ίδρυσης του συλλόγου στο 2005 ήταν εσκεμμένα εμπρηστικές, αλλά η αλλαγή του χρώματος της φανέλας του συλλόγου σε κόκκινο, λευκό και μπλε (για να ταιριάζει με το σήμα της Red Bull) ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Όταν οι οπαδοί διαμαρτυρήθηκαν, οι νέοι ιδιοκτήτες τους διαβεβαίωσαν ότι οι κάλτσες του τερματοφύλακα μπορούσαν να μείνουν στα παλιά χρώματα. Ήταν ένα χαστούκι για έναν οπαδό που είχε προσπαθήσει να χτίσει γέφυρες. Μια ομάδα από αυτούς δημιούργησε στη συνέχεια το δικό τους κλαμπ, μοιράζοντας μια πόλη με έναν ενεργειακό γίγαντα.

Η βρεφική ηλικία κάθε συλλόγου είναι μια δίνη. Η φήμη και η καθιερωμένη υποστήριξη παρέχουν σημαντικά πλεονεκτήματα. Η Αούστρια Ζάλτσμπουργκ - και πάλι με τη μοβ και τη λευκή εντός έδρας φανέλα της - ξεκίνησε τη ζωή στην έβδομη κατηγορία, αλλά ανέβηκε τέσσερις φορές σε ισάριθμες χρονιές. Οι συμμετοχές κυμαίνονταν γύρω στις 1.000 σε μια χώρα όπου μόνο ένας σύλλογος στη δεύτερη κατηγορία μπορεί να υπερηφανεύεται τακτικά για πλήθος 2.000 και άνω. Στην οροφή της Νότιας κερκίδας, οι οπαδοί κυματίζουν σημαίες και κάνουν συνεχή θόρυβο σαν να διαμαρτύρονται άθελά τους για την πλαστικοποίηση του κλαμπ τρία μίλια βορειότερα.

Η Αούστρια Ζάλτσμπουργκ είναι και πάλι πλεονέκτημα για την κοινότητα. Ο Stefan Schubert (υποστηρικτής και μέλος του διοικητικού συμβουλίου) τόνισε:" Για τα δέματα τροφίμων που διανεμήθηκαν στην κοινότητα κατά τη διάρκεια της επιδημίας και τη σκόπιμα κοσμοπολίτικη σύνθεση των ομάδων νέων του συλλόγου, οι οποίες σχηματίστηκαν από κάθε στοιχείο του πληθυσμού του Ζάλτσμπουργκ". Είναι βαθιά περήφανος για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται τις ημέρες των αγώνων. Ένας σύλλογος σαν αυτόν λειτουργεί μόνο εάν παραμένει αφοσιωμένος στην ενσωμάτωση της κοινότητας και τη δύναμη των οπαδών.

Όμως πιο ενδιαφέρον είναι το σημείο στο οποίο η ταχεία πρόοδος επιβραδύνεται και οι πραγματικότητες –και οι αυστηρότητες– της διαχείρισης ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου έρχονται στο προσκήνιο. Η Αούστρια Ζάλτσμπουργκ προβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία το 2015, αλλά δυσκολεύτηκε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αδειοδότησης του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε μετά την πρώτη της σεζόν.

«Δεν καταφέραμε να κάνουμε αυτή τη μετάβαση», λέει ο  Schubert: «Οι λάθος άνθρωποι διορίστηκαν τη λάθος στιγμή και ο σύλλογος έχει μάθει από τα λάθη του από τότε. Είμαστε σε καλή θέση αυτή τη σεζόν, αλλά δεν θα κάνουμε αίτηση για άδεια για να κερδίσουμε την άνοδο (επιστροφή στη δεύτερη κατηγορία). Σχεδιάζουμε ένα νέο γήπεδο στο οποίο θα ενσωματωθούν διαμερίσματα, τα μισά από τα οποία θα ενοικιάζονται ως κοινωνικές κατοικίες. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο σύλλογος διοικείται με βιώσιμο τρόπο, χωρίς ποτέ να ζει πέρα ​​από τις δυνατότητές του και να διασφαλίζει ότι θα είναι ακόμα εδώ σε 10, 20, 30 χρόνια. Κάποια πράγματα έχουν μεγαλύτερη σημασία από το πού τερματίζεις στο πρωτάθλημα».

Λογικά δεν θα παίξουν ποτέ στο Champions League. Μπορεί να μην ανέβουν και ποτέ στη κορυφαία κατηγορία του Αυστριακού ποδοσφαίρου. Όμως ποιός νοιάζεται; Το να έχεις 1.000 οπαδούς σε αγώνες που έχουν βαθιά σύνδεση με τους συλλόγους της κοινότητας τους σημαίνει περισσότερα από το να έχεις 10.000 που δεν έχουν. Το να είσαι περήφανος για το ποιος είσαι επισκιάζει τη σημασία της κατηγορίας που αγωνίζεσαι.

Δεν ανήκουν στη Red Bull, είναι ζωντανοί και παίζουν με τις μωβ και λευκές φανέλες. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.