Σουίντον Τάουν: Η τρελή χρονιά που ανέβηκε στη πρώτη κατηγορία, το δικαστήριο την έριξε στη τρίτη και εν τέλει έμεινε στη δεύτερη

 

Η Σουίντον Τάουν εισχώρησε στην επαγγελματική πυραμίδα της Football League το 1920. Η καλύτερη θέση της στο πρωτάθλημα ήταν το 1970 όταν τερμάτισε πέμπτη στη Division two (νυν Championship). 

Δεν είχε παίξει ποτέ στην κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Όμως η πρόοδος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 έμοιαζε ότι θα τελείωνε την αναμονή της. Η νίκη στο τελικό των πλέι οφ της δεύτερης κατηγορίας εναντίον της Σάντερλαντ στο Wembley το 1990 το επιβεβαίωσε. Ή όχι;

Αντί να πανηγυρίζουν την άνοδο στη κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου, υπέστησαν δύο υποβιβασμούς στα δικαστικά έδρανα  και έπρεπε να προσπαθήσουν ξανά. Γιατί; πάμε να δούμε την ιστορία τους.

Brian Hillier

Ο πρώτος μας χαρακτήρας είναι ο Brian Hillier. Ένας τοπικός επιχειρηματίας και δια βίου υποστηρικτής της Σουίντον Τάουν. Το 1984 εξελέγη Πρόεδρος. Εκείνη την εποχή μαράζωναν στην Division 4 (τώρα League Two). Υποβιβάστηκαν εκεί για πρώτη φορά το 1982. Ο Hillier είχε σχέδια να επαναφέρει τις παλιές καλές μέρες στο County Ground.

Η καλύτερη στιγμή της Σουίντον ήταν ο θρίαμβος της στο Λιγκ Καπ επί της Άρσεναλ το 1969. Ως ομάδα Δεύτερης Κατηγορίας κέρδισε στο τελικό την Άρσεναλ που ένα χρόνο αργότερα θα έπαιρνε και τα δύο κύπελλα Αγγλίας.

Όμως στις αρχές της δεκαετίας του '80 κατέβαιναν από τη σκάλα και ο Hillier ήθελε απεγνωσμένα να αλλάξει κατεύθυνση. Ο σύλλογος χρειαζόταν χρήματα. Τη προηγούμενη σεζόν τερμάτισε στην 17η θέση της τέταρτης κατηγορίας ή αλλιώς στην 85η από τις 92 ομάδες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Στην αρχή της σεζόν, η ασφαλιστική εταιρεία Lowndes Lambert προσφέρθηκε να χορηγήσει τον σύλλογο. Ωστόσο, αυτό θα γινόταν υπό έναν όρο. Ο σύλλογος έπρεπε να προσλάβει έναν μεγάλο προπονητή.

Εκείνη την εποχή καθοδηγούνταν από τον Ken Beamish, έναν πρώην παίκτη που πέρασε την καριέρα του στα κατώτερα πρωταθλήματα. Εκείνος είχε αντικαταστήσει τον θρύλο του συλλόγου John Trollope. Ωστόσο αυτά ήταν ονόματα κυρίως γνωστά σε όσους βρίσκονταν μέσα και γύρω από τις χαμηλότερες κατηγορίες του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Σουίντον χρειαζόταν ένα όνομα.

Προσέλαβαν τον πρώην επιθετικό της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Σέλτικ Lou Macari. Ο Macari άνηκε στην ίδια ομάδα της Σέλτικ με τον Kenny Dalglish και στη συνέχεια μετακόμισε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που ο σύλλογος υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Γύρισαν κατευθείαν την επομένη χρονιά και ήταν μέρος της ομάδας που σήκωσε το Κύπελλο Αγγλίας το 1977. Ακόμη, έδωσε το παρών στην ομάδα της Σκωτίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978. Το συμβούλιο χαρακτηριστικά είπε: «δεν του πήραμε συνέντευξη, μας πήρε συνέντευξη».

Η Σουίντον του πρότεινε τη δουλειά και τώρα είχε το όνομά που ποθούσε. Ο Macari ανέλαβε ως παίκτης-προπονητής και έφερε μαζί του τον πρώην τερματοφύλακα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Harry Gregg. Αρχικά, τα αποτελέσματα ήταν ανάμεικτα. Διέθεταν ένα λεπτό ρόστερ και κέρδισαν όσους αγώνες έχασαν όταν ήρθε το Κύπελλο Αγγλίας. Στο Πρώτο Γύρο αντιμετώπισε την ερασιτεχνική Ντάγκεναμ. Μια λευκή ισοπαλία εκτός έδρας σήμαινε ότι οι "μεροκαματιάρηδες" θα επισκέπτονταν το County Ground. Η Σουίντον αποκλείστηκε από το κύπελλο σε μια ήττα σοκ με 1-2. Ο Macari έπρεπε να κάνει αλλαγές.

Ολοκλήρωσαν τη χρονιά στην έβδομη θέση - μια τεράστια βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά - αλλά εξακολουθούσε να σημαίνει ότι θα αγωνιστούν σε μια κατηγορία στην οποία δεν ήθελαν να είναι.

Η επόμενη σεζόν ξεκίνησε άσχημα με πέντε ήττες στις πρώτες εννιά αγωνιστικές. Ο Macari "άστραψε" και τα αποτελέσματα άλλαξαν. Έχασαν μόλις άλλα τρία παιχνίδια όλη τη χρονιά. Μετέτρεψε τον Charlie Henry από μπακ σε επιθετικό χαφ. Μια κίνηση που λειτούργησε καθώς ανήλθε στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ με 18 τερματα. Ένας άλλος μαθητευόμενος, ο Colin Gordon πέτυχε 17. Ο Chris Kamara ήρθε στο κλαμπ στο δεύτερο γύρο. Μαζί με τον Dave Bamber, πρόσθεσαν την εμπειρία που χρειάζονταν. Τελείωσαν τη χρονιά με ένα αήττητο 21 αγώνων και κατέκτησαν τον τίτλο με το ρεκόρ των 102 πόντων. Η Τσέστερ Σίτι που τερμάτισε δεύτερη απείχε 18 πόντους μακριά τους.

Ο Macari έκανε δύο σημαντικές μεταγραφές για τη σεζόν 1986-87. Ο τερματοφύλακας Fraser Digby ήρθε ως ελεύθερος από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο πρώην επιθετικός της Λούτον και της Τσάρλτον, Steve White υπέγραψε από την Μπρίστολ Ρόβερς. Μόνο τρεις ομάδες δέχθηκαν λιγότερα τέρματα από την Σουίντον και μόνο δύο έβαλαν περισσότερα. Η Σουίντον τερμάτισε τρίτη και κέρδισε μια θέση στα πλέι οφ.

Τα πλέι οφ ήταν μια νέα εισαγωγή. Μετά τις δύο θέσεις της απευθείας ανόδου, οι τρεις επόμενες πήγαιναν στα πλέι οφ μαζί με την ομάδα που τερμάτισε τρίτη από το τέλος στη δεύτερη κατηγορία. Σε αυτή την περίπτωση ήταν η Σάντερλαντ. Δεν διεξαγόταν επίσης τελικός στο Wembley, κάθε αναμέτρηση θα κρίνονταν σε δύο αγώνες με τρίτο επαναληπτικό αγώνα σε ουδέτερο γήπεδο αν το συνολικό σκορ ήταν ισόπαλο.

Η Σουίντον τέθηκε αντιμέτωπη με τη Γουίγκαν Αθλέτικ και έχανε με 0-2 στο ημίχρονο του πρώτου αγώνα. Όμως τα γκολ των Dave Bamber, Jimmy Quinn και Peter Coyne ολοκλήρωσαν μια μεγάλη ανατροπή. Ο δεύτερος αγώνας τελείωσε ισόπαλος χωρίς τέρματα και η Σουίντον πέρασε στο τελικό για να συναντήσει τη Τζίλιγχαμ.

Ηττήθηκαν στο πρώτο παιχνίδι με 0-1 και έχαναν με το ίδιο σκορ στο ημίχρονο του δεύτερου αγώνα. Όμως για άλλη μια φορά είχαν την αποφασιστικότητα να αντεπιτεθούν καθώς οι Coyne και Henry σκόραραν για να τους δώσουν τη νίκη. Αυτό σήμαινε μια επανάληψη στο Selhurst Park. Ο Steve White έδειξε την αξία της απόκτησής του πετυχαίνοντας γκολ και στα δύο ημίχρονα.

Οι δύο συνεχόμενοι προβιβασμοί σήμαιναν τώρα ότι έφτασαν στη δεύτερη κατηγορία. Δύσκολοι καιροί έρχονταν μπροστά τους.

Η ζωή στη δεύτερη κατηγορία

Η δωδέκατη θέση στη Division 2 ήταν μια πολύ καλή επίδοση, αλλά έρχονταν και καλύτερα. Το 1988-89 τερμάτισαν στην έκτη θέση, η υψηλότερη βαθμολογική τους θέση στο πρωτάθλημα. Αυτό σήμαινε μια παρουσία στα πλέι οφ. Δυστυχώς έπεσαν στο πρώτο εμπόδιο απέναντι στη Κρίσταλ Πάλας. Η εντός έδρας νίκη με 1-0 ανατράπηκε στο Selhurst Park καθώς οι γηπεδούχοι κέρδισαν με 2-0.

Κατά τη διάρκεια της χρονιάς υπήρξαν ανησυχητικά σημάδια για τους οπαδούς της Σουίντον, καθώς ο Macari φαινόταν να χάνει το ενδιαφέρον του για τη δουλειά του. Ο νέος βοηθός του - ο πρώην παίκτης Chic Bates - αφέθηκε συχνά υπεύθυνος για τους αγώνες. Η μετοχή του ήταν υψηλή, προσελκύοντας την προσοχή μεγαλύτερων συλλόγων.

Η Τσέλσι τον προσέγγισε για να γίνει βοηθός προπονητή της και οι φήμες εντάθηκαν ότι αποδέχτηκε τη πρόταση. Όμως λίγο πριν ξεκινήσει η νέα σεζόν, δέχτηκε μια πρόταση από τη Γουέστ Χαμ.

Στη συνέχεια η Σουίντον ακολούθησε το ίδιο σχέδιο για να επιλέξει τον διάδοχό του. Ένας επιτυχημένος ποδοσφαιριστής που ήθελε τη πρώτη του δουλειά στη προπονητική. Επέλεξαν τον πρώην παίκτη της Τότεναμ και νικητή του Παγκόσμιου Κυπέλλου με την Αργεντινή Ossie Ardiles. Αμέσως, άρχισε να αλλάζει στυλ. ο Ardiles έφυγε από το ποδόσφαιρο ρουτίνας και κατευθύνθηκε σε ένα πιο «στιλ σάμπα». Εφάρμοσε έναν νέο σχηματισμό διαμαντιού και αυτό πρόσφερε εξαιρετικό επιθετικό ποδόσφαιρο.

Λειτούργησε επίσης και στον αγωνιστικό χώρο. Δέκα μήνες αργότερα επέστρεψαν στα πλέι οφ. Τερμάτισαν τέταρτοι και αντιμετώπισαν τη Μπλάκμπερν Ρόβερς στα ημιτελικά. Οι νίκες με 2-1 και στα δύο ματς έφεραν τη πρόκριση για να συναντήσουν τη Σάντερλαντ στο τελικό. Για πρώτη φορά ο τελικός των πλέι οφ ήταν μονός .

Μπροστά σε 73.000 θεατές η Σουίντον βγήκε στο γήπεδο του Wembley απέναντι στη Σάντερλαντ. Η ομάδα της Σάντερλαντ περιείχε τον Paul Bracewell - ο οποίος είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα με την Έβερτον - και τον Eric Gates (μέρος της εξαιρετικής ομάδας του Bobby Robson στην Ίπσουιτς Τάουν στα τέλη της δεκαετίας του '70/αρχές της δεκαετίας του '80). Το παιχνίδι κρίθηκε από ένα σουτ του Alan McLoughlin το οποίο κόντραρε στο Gary Bennett.

Η Σουίντον τα είχε καταφέρει. Ανέβηκε στη μεγάλη σκηνή  για πρώτη φορά.

Έμοιαζε σαν να είχαν αντικατοπτρίσει τα επιτεύγματα συλλόγων όπως η Γουότφορντ, η Γουίμπλεντον και η Σουόνσι περνώντας από όλες τις κατηγορίες και φτάνοντας στη γη της επαγγελίας.

Τίποτα δεν θα μπορούσε να πάει στραβά τώρα. Ή μάλλον έτσι φαινόταν.

Αναταραχές στα παρασκήνια

Παρά την επιτυχία τους στον αγωνιστικό χώρο, όλα δεν λειτουργούσαν ομαλά στα παρασκήνια.

Ακόμη και από την πρώτη του σεζόν ως υπεύθυνος υπήρχε διαμάχη σχετικά με τον Macari. Το στυλ του βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο να πηγαίνει γρήγορα η μπάλα μπροστά με τη δύναμη και τη φυσική κατάσταση να είναι σημαντικά συστατικά. Απίστευτα ο πιο ένθερμος κριτής του ήταν ο βοηθός του Harry. Τα πράγματα βγήκαν εκτός πορείας τον Απρίλιο του 1995 όταν ήταν τόσο ξεκάθαρο ότι οι δυο τους δεν τα πήγαιναν καλά. Παραδόξως, το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε να τους απολύσει και τους δύο τη Μεγάλη Παρασκευή. Οι οπαδοί ήταν τόσο εξοργισμένοι που διαδήλωσαν έξω από το γήπεδο. Τέσσερις ημέρες αργότερα ο Macari επαναφέρθηκε.

Αυτό το γεγονός ήταν ήπιο σε σύγκριση με εκείνο που ακολούθησε. Στην αρχή της σεζόν 1989-90, μια διαδικτυακή εφημερίδα δημοσίευσε μια είδηση ​​ισχυριζόμενη ότι ο Πρόεδρος Hillier στοιχημάτισε στην ομάδα του να κατακτήσει τον τίτλο της Division 3 το 1986-87. Ένα τέτοιο στοίχημα ήταν ενάντια στους κανόνες της FA. Ο Hillier ισχυρίστηκε ότι ήταν «ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο για τα μπόνους των ποδοσφαιριστών αν κατακτούσαν τον τίτλο». Εν τέλει τερμάτισαν τρίτοι.

Λίγους μήνες αργότερα υπήρχε μια άλλη ιστορία που ισχυριζόταν ότι ο Hillier πόνταρε 6.500 λίρες στη Σουίντον για να χάσει έναν αγώνα του FA Cup εναντίον της Νιούκαστλ τον Ιανουάριο του 1988. Έτσι και έγινε με το βαρύ 0-5. Το να στοιχηματίζεις στον δικό σου σύλλογο να κατακτήσει έναν τίτλο είναι κάτι που καταπίνεται, το να ποντάρεις στο δικό σου σύλλογο για να χάσει είναι πολύ σοβαρό θέμα.

Τον Ιανουάριο του 1990 η FA τιμώρησε τόσο τον Hillier όσο και τον Macari για το στοίχημα της Νιούκαστλ. Αποκόμισαν 4.000 λίρες από το στοίχημα και η FA έκρινε και τους δύο ένοχους. Ο Hillier έλαβε εξάμηνη αποβολή από το ποδόσφαιρο. Στο Macari επιβλήθηκε πρόστιμο 1.000 λιρών και στη Σουίντον Τάουν πρόστιμο 7.500 λιρών. Και οι δύο άνδρες άσκησαν έφεση για τις ποινές τους. Του Hillier ήταν ανεπιτυχής και η FA αύξησε την αναστολή του σε τρία χρόνια. Το πρόστιμο του Macari επικυρώθηκε στην έφεση.

Ο Hillier γινόταν εμμονικός και ελεγκτικός. Μια εβδομάδα μετά το πρόστιμο, ο Hillier απέλυσε τον γραμματέα του κλαμπ Dave King. Ο King τέθηκε σε αναστολή την προηγούμενη εβδομάδα και του είπαν ότι αν μιλούσε στον Τύπο θα απολυόταν. Το έκανε και έτσι έγινε.

Δυστυχώς τόσο για τον Πρόεδρο όσο και για τον σύλλογο οι ιστορίες δεν σταμάτησαν να εμφανίζονται. Τον Ιανουάριο του 1990 έφτασε η πιο καταδικαστική κατηγορία όταν υποστηρίχθηκε ότι η Σουίντον έκανε εκτεταμένες παράνομες πληρωμές σε παίκτες. Αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο η FA και η Football League των οποίων τα αυτιά θορυβήθηκαν. Η Inland Revenue (τμήμα εσωτερικών εσόδων) ενεπλάκη και έγιναν συλλήψεις.

Τον Απρίλιο του 1990 ο Hillier άκουσε ότι η έφεσή του κατά της αναστολής του είχε απορριφθεί. Στη συνέχεια, ο Διευθυντής του συλλόγου Gary Herbert, εισήχθη ως νέος πρόεδρος του συλλόγου. Υπήρχαν ανησυχίες γύρω από τον σύλλογο ότι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αφαίρεση βαθμών ή ακόμη και υποβιβασμό εάν η FA τους έκρινε ένοχους για τις κατηγορίες.

Μια ακρόαση για να αποφασιστεί η τύχη του συλλόγου προγραμματίστηκε για τις 4 Μαΐου του 1990 αλλά αναβλήθηκε για μετά το τέλος των πλέι οφ. Ο σύλλογος κατηγορήθηκε για 36 παραβιάσεις των κανονισμών της Football League, 35 εκ των οποίων αφορούσαν τις πληρωμές που έγιναν σε παίκτες μεταξύ του 1985 και του 1989. Μετρητά από εισπράξεις πύλης, πωλήσεις προγραμμάτων και χορηγίες χρησιμοποιήθηκαν για χρεώσεις εγγραφής και συμπλήρωσης παικτών. Μισθοί χωρίς την τυπική δήλωση των πληρωμών στις ποδοσφαιρικές αρχές ή στα Εσωτερικά Εισοδήματα. Ο σύλλογος φέρεται να χειραγώγησε τα νούμερα των παρευρισκομένων για να τσεπώσει τα μετρητά. Κατηγορήθηκαν επίσης ότι υποδήλωναν τους μισθούς των ποδοσφαιριστών στη μεταγραφική αγορά για να μπορούν να επωφεληθούν.

Αφού η Σουίντον κέρδισε τη Σάντερλαντ στο Wembley στις 28 Μαΐου, οι αξιωματούχοι και η νομική ομάδα της Σουίντον πήγαν στην ακρόαση της Football League στις 7 Ιουνίου. Η Σουίντον ομολόγησε την ενοχή της και για τις 36 κατηγορίες εναντίον της και για άλλες 20. Η ομοσπονδία αποφάσισε ότι δεν γίνεται ο σύλλογος να ανέβει στη Division one και αντ' αυτού θα υποβιβαστεί στη Division 3. Ως εκ τούτου αποφάσισαν ότι η Σάντερλαντ θα προβιβαζόταν στη θέση τους ως φιναλίστ των πλέι οφ. Η Νιούκαστλ δεν εμφανίστηκε ιδιαίτερα ευχαριστημένη με αυτή την απόφαση, διότι τερμάτισε τρίτη με έξι βαθμούς διαφορά από τις Σουίντον, Μπλάκμπερν και Σάντερλαντ.

Ένας άλλος σύλλογος που διαμαρτυρήθηκε ήταν η Σέφιλντ Γουένσντεϊ. Υποβιβάστηκαν από την Division 1 και θεώρησαν ότι έπρεπε να τους επιτραπεί να παραμείνουν, καθώς η επιπλέον θέση ανόδου δόθηκε σε μια ομάδα που είχε αμαυρωθεί και είχε κριθεί ένοχη για απάτη. Όμως η απόφαση έμεινε όπως είχε. Η πτώση δύο κατηγοριών σήμαινε ότι υπήρχε μια ελεύθερη θέση και στη δεύτερη κατηγορία. Η Τρανμίρ Ρόβερς ως φιναλίστ του τελικού των πλέι οφ της Division 3 επρόκειτο να πάρει τη θέση.

Στη συνέχεια η Σουίντον άσκησε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο κατά του διπλού υποβιβασμού. Ισχυρίστηκαν ότι ήταν άνευ προηγουμένου, «σκληρή, καταπιεστική και δυσανάλογή με προηγούμενες κυρώσεις απόφαση». Ωστόσο μέσα σε λίγες μέρες απέσυραν αυτήν την ενέργεια και αντ' αυτού προσέφυγαν απευθείας στην FA.

Στις 2 Ιουλίου η επιτροπή προσφυγών της FA συνεδρίασε και συμφώνησε να μειωθεί η ποινή.  Η Σουίντον επρόκειτο να πέσει μόνο μία κατηγορία, οπότε η Τρανμίρ έμεινε εκεί που ήταν. Ουσιαστικά η Σουίντον θα έπαιζε ξανά στη δεύτερη κατηγορία την επόμενη σεζόν.

Αυτό ήταν καταστροφικό για τους παίκτες και τους υποστηρικτές που δεν γνώριζαν για αυτές τις άθλιες συναλλαγές. Το ποδόσφαιρο της Division 3 θα ήταν αρκετά κακό, αλλά το να χάσεις την Division 1 με ένα τέτοιο τρόπο ήταν ένα πραγματικό δολοφονικό χτύπημα.

Υπόθεση δικαστηρίου

Στις 30 Ιουλίου του 1992 στο Winchester Crown Court, ο Hillier και ο πρώην λογιστής μερικής απασχόλησης Vince Farrar καταδικάστηκαν για τη συμμετοχή τους στα γεγονότα. Ο Hillier φυλακίστηκε για ένα χρόνο για τη συμμετοχή του στη φοροδιαφυγή ώστε να κάνει μυστικές πληρωμές σε παίκτες. Ο Farrar καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης έξι μηνών, με αναστολή για 12 μήνες.

Κατά τη διάρκεια της δίκης πέντε εβδομάδων, 20 παίκτες κατέθεσαν ως αντάλλαγμα την ασυλία τους από τη δίωξη. Οι παίκτες - συμπεριλαμβανομένου του Chris Kamara - παραδέχτηκαν ότι έλαβαν παράτυπες πληρωμές για διάφορους λόγους. Συνολικά η απάτη άγγιξε τις 100.000 λίρες. Μέχρι τη στιγμή της ποινής, ο σύλλογος είχε ήδη επιστρέψει τα χρήματα.

Ο Lou Macari απαλλάχθηκε από την υποτιθέμενη συμμετοχή του στην υπόθεση. Μέχρι τότε είχε φύγει από τη Γουέστ Χαμ για τη Στόουκ Σίτι. Πάντα υποστήριζε ότι δεν γνώριζε τίποτα για παράνομες πληρωμές, παρά το γεγονός ότι ορισμένοι μάρτυρες πίστευαν το αντίθετο.

Η Independent χαρακτηριστικά έγραψε: «Ο δικαστής Ian Starforth-Hill είπε στον Hillier ότι καταδικάστηκε με βάση τα πιο συντριπτικά στοιχεία. Ήταν σαφές ότι είχε εφαρμόσει ένα σχέδιο για να πληρώσει σημαντικά ποσά σε μετρητά σε παίκτες χωρίς να το γνωρίζει η Football League και να αποφύγει τους φόρους».

Ο Hillier υποστήριξε ότι αυτό που είχε κάνει πραγματοποιούνταν σε όλη τη χώρα, αλλά ο δικαστής δεν συγκινήθηκε δηλώνοντας ότι ήταν καιρός να κάνει κάποιος κάτι γι' αυτό.

Ο Farrar έπαιξε δευτερεύον ρόλο ως λογιστής μερικής απασχόλησης. Δεν ήταν καταρτισμένος λογιστής, κάτι που θα φαινόταν περίεργο ως προς το γιατί τον απασχολούσε μια ποδοσφαιρική ομάδα. Όμως τότε μάλλον δεν γινόταν τόσο θέμα.

Ο δικαστής εκτιμούσε ότι όταν ο Farrar αντιλήφθηκε τις παράνομες δραστηριότητες θα ήταν δύσκολο για αυτόν να εγκαταλείψει τη δουλειά του. Τότε δεν υπήρχε νόμος για καταγγελίες, οπότε δεν θα ήταν σίγουρος για κάποια ευνοϊκή μεταχείριση αν το έβγαζε ως θεμυ.

Εκείνη την εποχή αυτή ήταν η πιο αυστηρή τιμωρία που επέβαλε η FA και οι αντηχήσεις έγιναν αισθητές σε όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Υπήρξε μια τεράστια συζήτηση σχετικά με το πόσο διαδεδομένη ήταν η πρακτική μεταξύ άλλων συλλόγων.

Εν τω μεταξύ, οι οπαδοί της Σουίντον Τάουν έμειναν να αισθάνονται ότι οι επιπτώσεις του συλλόγου τους αποτελούν κακό παράδειγμα. Με τον καιρό, είναι δύσκολο να βρεις πολλούς συλλόγους που να έχουν τιμωρηθεί επειδή ακολούθησαν τις ίδιες διαδικασίες με τη Σουίντον. Έτσι, είτε σταμάτησαν, είτε δεν συνέχιζαν vα πιστεύουν αυτά που έλεγε ο Hillier.

Τι έγινε μετά;

Για πολλούς συλλόγους, η τιμωρία που υπέστησαν θα τους έριχνε χρόνια πίσω. Μπορεί να σήμαινε μια ελεύθερη πτώση. Για λίγο φαινόταν ότι θα γίνει έτσι, αλλά μετά άλλαξαν τα πράγματα. Μετά την επιτυχημένη έφεση τους, η Σουίντον επρόκειτο να παίξει ξανά στη Division 2 για τη σεζόν 1990-91. Όμως ο Ardilles έλαβε εντολή να πουλήσει παίκτες για να ισορροπήσει τα βιβλία. Τα αποτελέσματα τους εγκατέλειψαν και μέχρι τον Φεβρουάριο - καθώς απειλούνταν με υποβιβασμό - έμειναν χωρίς προπονητή. Ο Ardilles δεν μπορούσε να απορρίψει τη πρόταση της Νιούκαστλ 

Ο πρώην συμπαίκτης του Ardilles στην Τότεναμ, Toni Galvin ήταν βοηθός του και ανέλαβε για έναν αγώνα πριν ακολουθήσει τον Ossie στο Τάινσαϊντ. Στη συνέχεια, η Σουίντον κράτησε τα πράγματα πολύ «Spursy» και τα γέμισε με τον Glenn Hoddle

Όπως και με τον Macari και τον Ardiles νωρίτερα, ήταν η πρώτη του δουλειά ως προπονητής του Hoddle. Στη διάθεσή του είχε οκτώ παιχνίδια για να τους κρατήσει και τα κατάφερε, αν και χάρη στη διαφορά τερμάτων. Η Λέστερ Σίτι ήταν η ομάδα που έχασε, πέφτοντας στην τρίτη κατηγορία. Η Σουίντον τους νίκησε με 5-2 στο τρίτο από το αγώνα και στο τέλος αυτό το αποτέλεσμα απέτρεψε τον υποβιβασμό.

Τη σεζόν 1991-92 είδε να διαμορφώνονται πραγματικές βελτιώσεις. Τερμάτισαν όγδοοι, πέντε βαθμούς μακριά από μια θέση στα πλέι οφ. Αυτό ήταν το εφαλτήριο που χρειάζονταν καθώς το 1992-93 πάλευαν για την άνοδο. Καθώς ο Kevin Keegan καθοδήγησε τη Νιούκαστλ στο πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας, ο Hoddle έκανε μια παρόμοια δουλειά με τη Σουίντον. Τερμάτισαν πέμπτοι, κάτι που σήμαινε για άλλη μια φορά παρουσία στα πλέι οφ.

Αντιμετώπισαν τη Τρανμίρ, τον σύλλογο που πίστεψε ότι θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη Σουίντον στη δεύτερη κατηγορία μετά την τιμωρία της FA. Τους ξεπέρασαν για να κερδίσουν μια συνάντηση στο Wembley με τη Λέστερ Σίτι, τον σύλλογο που έχασε από τη Σουίντον στη μάχη για τον υποβιβασμό δύο χρόνια νωρίτερα. Ο Hoddle έβαλε μπροστά τη Σουίντον λίγο πριν το ημίχρονο. Ο Craig Maskell διπλασίασε το προβάδισμα νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο πριν ο Shaun Taylor κάνει το 3-0 αμέσως μετά. Όμως η ομάδα του Bryan Little αντέδρασε και ισοφάρισε στα 20 λεπτά πριν την λήξη του αγώνα. Μόλις έξι λεπτά πριν από τη λήξη, ο Paul Bodin εκτέλεσε ένα πέναλτι και η Σουίντον νίκησε.

Αυτή τη φορά δεν υπήρξε δικαστική παρέμβαση, ούτε κυρώσεις από την FA. Η Σουίντον Τάουν άνηκε στην Premier League. Όμως δεν γινόταν να περάσει ένα καλοκαίρι χωρίς προβλήματα. Μετά από λίγες μέρες από τη νίκη στα πλέι οφ, ο Hoddle ανακοίνωσε ότι θα αναλάμβανε τη Τσέλσι. Έτσι, στην πρώτη τους συμμετοχή στη μεγάλη σκηνή θα έμεναν χωρίς το φυλαχτό που τους έφτασε εκεί.

Ο βοηθός του Hoddle, ο John Gorman ( ένας άλλος πρώην παίκτης της Τότεναμ) πήρε τα ηνία. Πέρασαν υπέροχα, επισκέφτηκαν μερικά πανέμορφα στάδια, όμως συνολικά η εμπειρία ξεχάστηκε γρήγορα. Κατείχε το παθητικό "ρεκόρ" των 100 τερμάτων, τερματίζοντας στην τελευταία θέση αφού κέρδισε μόλις πέντε αγώνες.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση, καθώς η Premier League το 1994 τους προσέφερε περισσότερα χρηματικά έπαθλα από ότι θα έκανε η Division 1 το 1991.

Μετά από ένα πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα την επόμενη σεζόν η φόρμα τους έπεσε κατακόρυφα και τον Νοέμβριο ο Goreman απολύθηκε. Ο Steve McMahon ανέλαβε ως πρώτος προπονητής και δεν κατάφερε να σταματήσει τη σαπίλα, καθώς η Σουίντον υπέστη δεύτερο διαδοχικό υποβιβασμό. Όμως ανέβηκε απευθείας την επόμενη χρονιά στη Championship ως Πρωταθλήτρια.

Είναι μια αξιοσημείωτη ιστορία ενός συλλόγου που ονειρεύτηκε τη μεγάλη στιγμή, έκανε ό,τι πίστευε ότι θα χρειαζόταν για να φτάσει εκεί. Μόνο για να ξεπεράσουν τα όρια τους και να τους αρπάξουν την επιτυχία τους. Όμως δεν το έβαλαν κάτω και σηκώθηκαν, ανασυντάχθηκαν και επέστρεψαν ξανά. Τελικά, πέτυχαν το όνειρό τους - όσο σύντομο κι αν είναι - και μπορούν να θεωρηθούν ως ένας από τους συλλόγους που έχουν γευτεί το ποδόσφαιρο της Premier League.

Πλέον αγωνίζονται στη τέταρτη κατηγορία (League two) του Αγγλικού ποδοσφαίρου, εξακολουθώντας να ονειρεύονται την επιστροφή στις παλιές καλές εποχές.