Αρλ - Αβινιόν: Ο γάμος "φωτοβολίδα" και ο προδιαγεγραμμένος χωρισμός τους

 

Υπάρχει πολλή αγάπη που συνδέεται με τη Γαλλία. Η γλώσσα της θεωρείται η πιο ρομαντική στον κόσμο. Η πρωτεύουσά της κατέχει το παρατσούκλι La ville d’amour (η πόλη της αγάπης). Περισσότεροι από τους μισούς γάμους στη Γαλλία καταλήγουν σε διαζύγιο. Μια τέτοια αποτυχημένη ζεύξη ήταν εκείνη της Αθλετίκ Κλαμπ Αρλεζιέν και της Αβινιόν. 

Όπως τα 250.000 ζευγάρια Γάλλων κάθε χρόνο έγιναν ένα. Ξεπερνώντας τους σκεπτικιστές, γνώρισαν συναρπαστικά υψηλά δεδομένα. Στο τέλος όμως όλοι έκλαιγαν. Το ζευγάρι παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2009. Δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά περισσότερο μια τακτοποιημένη σχέση.

Εκείνοι στην Αβινιόν είχαν έναν βαθμό δυσαρέσκειας για τον πιο επιτυχημένο σύντροφό τους. Η πόλη τους είναι διπλάσια. Ήταν εδώ όπου κατοικούσε ο Παπισμός τον 14ο αιώνα εν μέσω μιας πικρής διαμάχης μεταξύ της Ρώμης και του Γαλλικού στέμματος. Όμως τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια κοιτούσαν με ζήλια την Αρλ.

Περίπου 38 χιλιόμετρα μακριά, η Αρλ γνώρισε μια τάχιστη άνοδο στο ποδόσφαιρο. Έχοντας πάρει τα ηνία το 2005 - κατόπιν αιτήματος του στενού φίλου και προέδρου του συλλόγου Patrick Chauvin - ο Michel Estevan έκανε θαύματα. Μέσα σε τέσσερα χρόνια πήρε την ομάδα από την πέμπτη κατηγορία και την οδήγησε στη Ligue 2.

Ωστόσο η DNCG (ο οικονομικός επόπτης του Γαλλικού ποδοσφαίρου) αρνήθηκε να χορηγήσει άδεια στην Αρλ. Υποστήριξαν ότι τόσο το Stade Fernand-Fournier όσο και ο προϋπολογισμός τους - που ήταν ο δεύτερος χαμηλότερος στη National (τρίτη κατηγορία) - ήταν πολύ μικρός. Σε απάντηση, η Αρλ ζήτησε από την πόλη της Αβινιόν τη βοήθεια της. Δίνοντας στον σύλλογο το Parc des Sports των 17.000 θέσεων, η DNCG εξακολουθούσε να αντιτίθεται σε αυτή τη σχέση. Μόνο μετά από μια επιτυχημένη έφεση επιτράπηκε η είσοδος στη μετονομαζόμενη AC Αρλ - Αβινιόν για τη σεζόν 2009/10.

Η Αρλ φημίζεται για το ότι βρίσκεται εκεί που ο Vincent Van Gogh έκοψε μέρος του αυτιού του τον Δεκέμβριο του 1888. Ήταν στην πόλη των ταυρομαχιών όπου ο Ολλανδός ζωγράφισε μερικά από τα πιο διάσημα έργα του. Όμως είναι αμφίβολο ακόμη και αν ο Van Gogh θα μπορούσε να δημιουργήσει κάτι τόσο εκπληκτικό όσο η άνοδος της Αρλ. Παρά το γεγονός ότι διέθετε το μικρότερο μπάτζετ στη Ligue 2, η Αρλ ξεπέρασε ξανά τις προσδοκίες. Τερματίζοντας τρίτη έφτασε στους τέσσερις προβιβασμούς σε πέντε χρόνια. Για να το βάλουμε στα Ελληνικά δεδομένα, φανταστείτε τον Οδυσσέα Κορδελιού να αγωνίζεται στη Super League το 2026.

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την παρθενική τους χρονιάς στη Ligue 1, η Αρλ στράφηκε στην εμπειρία. Οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2004 Άγγελος Μπασινάς και Άγγελος Χαριστέας και οι πρώην αμυντικοί της Ρεάλ Μαδρίτης, Alvaro Mejia και Paco Pavon ήταν οι ξεχωριστοί νεοσύλλεκτοι. Μαζί τους ήρθαν ο πρώην Γάλλος διεθνής Camel Meriem, ο Hameur Bouazza,ο Rémy Cabella και οYann Kermorgant.

Δυστυχώς, οι περισσότερες μεταγραφές δεν είχαν κανένα αντίκτυπο. Ο Μπασινάς έπαιξε πέντε παιχνίδια και έφυγε τον Οκτώβριο. Ο Χαριστέας ακολούθησε ένα μήνα αργότερα, μετά από μόλις έξι εμφανίσεις. Αργότερα είπε στην L'Équipe: «Μετά από λίγες μέρες, ήξερα ότι δεν μπορούσα να μείνω. Δεν είχα ξαναζήσει μια τέτοια οργάνωση σε ποδοσφαιρικό σύλλογο. Η μεταγραφή στην Αρλ-Αβινιόν ήταν η χειρότερη απόφαση της καριέρας μου».

Λίγοι μπορούσαν να διαφωνήσουν με τον Χαριστέα. Η Αρλ κέρδισε μόλις τρεις φορές σε όλη τη σεζόν δεχόμενη 70 τέρματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια συγκομιδή 20 πόντων, η χειρότερη στη κορυφαία κατηγορία ύστερα από τη Λανς τη σεζόν 1988/89. Ακόμα κι αν διπλασιάζατε τη συγκομιδή της Αρλ δεν θα σωζόταν.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν πριν καν αρχίσει η χρονιά. Τον Ιούνιο, ο πρόεδρος του συλλόγου Jean Marc Conrad έδωσε στον Estevan μια διετή επέκταση συμβολαίου. Φαινόταν μια δίκαιη ανταμοιβή όμως με δύο μικρές λεπτομέρειες. Η Αρλ δεν μπορούσε να το αντέξει οικονομικά και ο Conrad δεν είχε συμβουλευτεί κανένα άλλο μέλος του συμβουλίου. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί, με τον Estevan να τον ακολουθεί στις 30 Ιουνίου.

Σε μια μεγάλη ανατροπή, ο προπονητής διορίστηκε εκ νέου μια εβδομάδα αργότερα από τον νέο πρόεδρο Marcel Salerno. Υπήρχαν ερωτήματα για το ποιος είχε τον έλεγχο. Βοηθός διορίστηκε ο Robert Duverne ο οποίος τσακώθηκε με τον Patrice Evra εν μέσω της Γαλλικής ανταρσίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Ο αθλητικός διευθυντής Luis De Souza δεν παρέμεινε. Ο πρώτος σκόρερ Maurice Dalé πουλήθηκε στη Ρουμανική Ουνιρέα Ουρζιτσένι. Ο André Ayew επέστρεψε στη μητρική του ομάδα στη Μαρσέιγ και ολόκληρη η άμυνα έφυγε.

Συνολικά η Αρλ έφερε 18 καινούργιους παίκτες. Ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος του Estevan για να τσουλήσει αυτή τη νέα ομάδα. Ηττήθηκαν και στα πέντε πρώτα παιχνίδια τους στη Ligue 1. Μετά την ταπεινωτική ήττα με  4-0 από την ΠΣΖ, ο Duverne αποχώρησε επιτιθέμενος στον Estevan γιατί πολλοί παίκτες ήταν σε πολύ κακή κατάσταση.

Ο Salerno ήταν έξαλλος λέγοντας στο Τύπο ότι οι παίκτες του είχαν ναρκωθεί. Επέκρινε δημόσια την ομάδα του ότι ήταν χειρότερη από την ομάδα νέων. Επέβαλε ολική απαγόρευση σε οποιονδήποτε μιλούσε στα μέσα ενημέρωσης. Ο Estevan τέθηκε σε αναστολή για πέντε ημέρες, πριν απολυθεί οριστικά. Φεύγοντας μάλιστα ανταπέδωσε αναφέροντας: «Πέντε χρόνια δουλειάς και τέσσερις προβιβασμοί διαγράφηκαν για πέντε παιχνίδια».

Στη συνέχεια ο Salerno διόρισε τον Faruk Hadžibegić. Δεν ήταν καθόλου εμπνευσμένη επιλογή. Το 2009/10 ο Βόσνιος έριξε τη Μπαστιά από τη Ligue 2. Όπως ήταν αναμενόμενο δεν κέρδισε κανένα αγώνα μέχρι τις 15 Μαΐου του 2011. Σε εκείνο το σημείο η Αρλ είχε ήδη πέσει.

Αναλογιζόμενος τη περίοδο του στον σύλλογο, ο Hadžibegić είπε στο France Football το 2015: «Υπήρχε ένα είδος συγκλονιστικής σύγχυσης. Ο σύλλογος ανέβηκε γρήγορα στη Ligue 1. Ήταν απροσδόκητο και όλα ήταν λίγο βιαστικά. Ο σύλλογος δομικά, δεν ήταν έτοιμος να καταλήξει εκεί σε πολύ υψηλό επίπεδο. Στην Αρλ-Αβινιόν, όλοι καταλάβαμε το πρόβλημα και ξέραμε πώς θα τελειώσει».

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να γίνει πραγματικότητα το προαίσθημα του Hadžibegić ο οποίος έφυγε τον Νοέμβριο του 2011. Όμως και πάλι στην Αρλ το χάος δεν φαινόταν ποτέ μακρινό. Η σεζόν 2014/15 ξεκίνησε με ένα tweet δημοσίων σχέσεων προς τη Rihanna, αφού η τραγουδίστρια άφησε να εννοηθεί ότι θα ήθελε να αγοράσει έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο. Όπως ήταν αναμενόμενο η Αρλ δεν έλαβε καμία απάντηση. Καθηλωμένος στο βωμό, ο Salerno αποφάσισε να συγκεντρώσει άλλη μια ομάδα βετεράνων.

Οι πρώην Διεθνείς Γάλλοι Gaël Givet, Jonathan Zebina και Pascal Chimbonda σε μια συνδυασμένη ηλικία των 104 ετών  υπέγραψαν ως ελεύθεροι. Μαζί τους ήρθαν ο πρώην επιθετικός της Μαρσέιγ Mamadou Niang και ο Garry Bocaly, πρωταθλητής της Ligue 1 το 2012 με τη Μονπελιέ.

Εκ των υστέρων, η παρουσία των Ismaël Bennacer, Téji Savanier και Samuel Gigot την έκανε μια αρκετά ανταγωνιστική ομάδα. Ωστόσο η Αρλ τερμάτισε στο πάτο και της Ligue 2. Η κατάσταση συνοψίστηκε καλύτερα από τον πρώην πρόεδρο Chauvin: «Πάσχαμε από καρκίνο, τώρα έχουμε AIDS. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε περισσότερο».

Στις 30 Ιουλίου του 2015, η DNCG υποβίβασε εξωαγωνιστικά την Αρλ στη τέταρτη κατηγορία. Μέχρι τότε ο σύλλογος μετρούσε μόνο τέσσερις επαγγελματίες παίκτες, με την υπόλοιπη ομάδα να αποτελούνταν από νεαρούς. Η Αρλ - Αβινιόν υποβιβάστηκε περαιτέρω τον Οκτώβριο στα ερασιτεχνικά επίπεδα της  Γαλλίας.

Η πτώχευση οριστικοποίησε το διαζύγιο του συλλόγου και των πόλεων που εκπροσωπούσε. Σήμερα, η AC Arlésien παραμένει στην έβδομη κατηγορία. Αντίθετα, ο μεγαλύτερος σύλλογος της Αβινιόν, η AC Avignonnais αγωνίζεται στην ένατη κατηγορία. 

Δεν αποδείχτηκε ένας γόνιμος χωρισμός για καμία από τις δύο πόλεις, αλλά σίγουρα ήταν μια αξέχαστη εξαετία.