Ντονκάστερ Ρόβερς: Το ριζοσπαστικό πείραμα του Willie McKay

 

Το 2011 η ​​Ντόνκαστερ Ρόβερς πήρε ένα τεράστιο στοίχημα αναθέτοντας τα  μεταγραφικά καθήκοντα στον ατζέντη Willie McKay, ο οποίος υπέγραψε 12 γαλλόφωνους ποδοσφαιριστές σε βραχυπρόθεσμες συμφωνίες.

Η Ντόνκαστερ το εν λόγω εγχείρημα το ονόμασε «Το πείραμα». Σε κάποιον μπορεί να ακουγόταν αρκετά συναρπαστικό γιατί ένα ποδοσφαιρικό πείραμα θα μπορούσε να σημαίνει ουσιαστικά τα πάντα. Παίζοντας μπροστά με τέσσερις επιθετικούς για παράδειγμα, ή επιβάλλοντας ένα μενού την ημέρα του αγώνα με Red Bull και εσπρέσο. 

Όμως το πείραμα της Ντόνκαστερ ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό. Η σεζόν 2011-12 άρχισε σε ανησυχητική μορφή για τον σύλλογο. Με έναν μόνο βαθμό στα πρώτα επτά παιχνίδια τους στο Πρωτάθλημα, ο πρόεδρος John Ryan έδιωξε τον προπονητή Shaun O'Driscoll στις 23 Σεπτεμβρίου, παρουσιάζοντας τον Dean Saunders ως αντικαταστάτη του την ίδια μέρα.

Πιο σημαντικό από την αλλαγή προπονητή ωστόσο, ήταν το πείραμα το οποίο η Ντόνκαστερ πραγματοποιούσε ήδη σε ένα υπόγειο εργαστήριο κάτω από το στάδιο Keepmoat.

Το πείραμα ήταν το εξής: για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Ryan θα παρέδιδε τα κλειδιά μεταγραφών στον ατζέντη Willie McKay, του οποίου οι πελάτες εκείνη την εποχή ήταν ο Joey Barton και ο Charles N'Zogbia.

Χρησιμοποιώντας το εκτενές μικρό μαύρο βιβλίο του με τις ποδοσφαιρικές διασυνδέσεις του, ο McKay έπαιρνε μεγάλους παίκτες σε βραχυπρόθεσμες συμφωνίες ή δανεισμούς για να βελτιώσει το ρόστερ του. Για αυτό, θα εισέπραττε τον των 100 λιρών την εβδομάδα.

Πώς θα μπορούσε όμως ένας σύλλογος όπως η Ντόνκαστερ - τελευταία στη βαθμολογία και με τεράστιες οικονομικές απώλειες - να αντέξει οικονομικά μεγάλα ονόματα;

Η ιδέα, σύμφωνα με τους Ryan και McKay, ήταν ότι η Ντόνκαστερ θα λειτουργούσε ως «βιτρίνα» για μεγάλους παίκτες. Οι παίκτες που αναζητούσαν μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο σύλλογο θα έπαιζαν στο Keepmoat για δύο ή τρεις μήνες, θα αποδείκνυαν την αξία τους και στη συνέχεια, αν όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο θα τους έπαιρνε μια άλλη ομάδα.

Ο McKay πίστευε ότι αυτό θα ωφελούσε τη Ντόνκαστερ με διάφορους τρόπους. Πρώτον, ο σύλλογος θα προσέλκυε παίκτες διεθνούς επιπέδου. Δεύτερον, οι συγκεκριμένοι παίκτες θα δέχονταν χαμηλούς μισθούς, με κίνητρο την προοπτική να μεταβούν τελικά σε έναν μεγαλύτερο σύλλογο.

Στην περίπτωση των δανεισμών, η Ντόνκαστερ θα μπορούσε να πάρει ακόμα καλύτερες προσφορές. Οι μητρικοί σύλλογοι θα κάλυπταν περίπου το 90% των αποδοχών του παίκτη, αναμένοντας να αναπληρώσουν τις απώλειές τους με μια μελλοντική μεταγραφή.

«Δίνουμε στους παίκτες την ευκαιρία να παίξουν και στη συνέχεια, αν έρθει κάποιος άλλος σύλλογος για αυτούς, μοιράζουμε την αμοιβή: το 40% σε εμάς, το 60% στον σύλλογο που πωλεί», εξήγησε τότε ο McKay.

Η υπόθεση του πειράματος έμοιαζε εύλογη. Γιατί να μην κοιτάξουν τους ελεύθερους ή ποδοσφαιριστές που δεν υπολογίζονταν, αν ήταν καλύτεροι από εκείνους του τρέχων ρόστερ;

Το βραχύβιο σκαλοπάτι

Μόλις λίγες μέρες αφότου η Ντόνκαστερ προσέλαβε τον Saunders, έκαναν την πρώτη τους «πειραματική» μεταγραφή: ο 32χρονος Pascal Chimbonda (πρώην ποδοσφαιριστής της Τότεναμ και της Γουίγκαν) ο οποίος είχε αποδεσμευτεί από την ΚΠΡ την προηγούμενη σεζόν.

Υπογράφοντας ένα βραχυπρόθεσμο συμβόλαιο με μόλις 2.000 λίρες την εβδομάδα, ο Chimbonda ήταν ειλικρινής σχετικά με τη χρήση της Ντόνκαστερ ως εφαλτήριο : «Ελπίζω να τα πάω καλά μέχρι τον Ιανουάριο και έπειτα θα δούμε τι θα γίνει», είπε και συνέχισε: «Είναι όνειρο κάθε παίκτη να παίζει στο υψηλότερο επίπεδο, οπότε αν τα πάω καλά και έχω την ευκαιρία να επιστρέψω στην Premier League, τότε θα είμαι πολύ χαρούμενος».

Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και άλλοι παίκτες. Μια εβδομάδα μετά την άφιξη του Chimbonda, η Ντόνκαστερ πήρε έναν άλλο αμυντικό με εμπειρία στην Premier League. Αυτή τη φορά ήταν ο 29χρονος Κονγκολέζος αριστερός μπακ Herita Ilunga, που εντάχθηκε με δανεισμό για τρεις μήνες.

Σε αυτό το σημείο τα πράγματα ήταν ήδη ανεβασμένα για τον σύλλογο. Ο Saunders (παρεμπιπτόντως, φίλος του McKay) πήρε επτά πόντους από τα τρία πρώτα παιχνίδια του ως επικεφαλής, βγάζοντας τον σύλλογο από τη ζώνη του υποβιβασμού.

Η δουλειά του McKay εκτός γηπέδου ήταν εξίσου συναρπαστική. Οι φήμες για αφίξεις μεγάλων ονομάτων άρχισαν να στροβιλίζονται στην πόλη. Τη μια μέρα ήταν ο Bolo Zenden, την άλλη ο Mahamadou Diarra. Αυτόν που πήρε η Ντόνκαστερ ήταν η εξίσου επιτυχημένη, αν και αναμφισβήτητα λιγότερο λαμπερή υπογραφή του El-Hadji Diouf.

Ο Diouf υπέγραψε συμβόλαιο τριών μηνών στις 31 Οκτωβρίου αφότου έφυγε από την Μπλάκμπερν και δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μια συμφωνία με τη Γουέστ Χαμ του Sam Allardyce.

Ανέφερε τη φιλία του με το Chimbonda ως λόγο υπογραφής, καθώς και την πρόκληση να βοηθήσει τη Ντόνκαστερ να επιβιώσει :«Δεν πρόκειται για τα χρήματα, αν το ήθελα, θα πήγαινα στη Ρωσία ή ίσως στη Μέση Ανατολή, αλλά δεν θέλω να το κάνω ακόμα». Ήταν αυτή η υπογραφή που έβαλε το πείραμα της Ντόνκαστερ στο προσκήνιο.

Στο δεύτερο αγώνα του Diouf, η Ντόνκαστερ επισκέφτηκε την Ίπσουιτς και προηγήθηκε με 3-0 στο ημίχρονο με τον Diouf να σκοράρει δύο φορές. Ο Σενεγαλέζος συνεργάστηκε καλά με τον  Billy Sharp και τον θρύλο του συλλόγου James Coppinger. Οι Chimbonda και Ilunga ξεκίνησαν επίσης βασικοί στα δύο άκρα.

Το παιχνίδι τελείωσε 3-2 υπέρ της Ντόνκαστερ και οι οπαδοί άρχισαν να πιστεύουν ότι αυτή η πειραματική επιχείρηση μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει. Αρκετές τοπικές εφημερίδες έγραψαν κομμάτια για τις κινήσεις του McKay, κάνοντας εικασίες για το ποια διεθνή αστέρια θα μπορούσαν να ενταχθούν στη συνέχεια.

Μια εβδομάδα μετά τη νίκη στο Ίπσουιτς ο 38χρονος Robert Pires - άλλος γαλλόφωνος στο κατάλογο του McKay - αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τις εικασίες που τον συνδέουν με τη Ντόνκαστερ.

Η μη υπογραφή του Pires θα γινόταν μια από τις διαρκείς αναμνήσεις μιας περιπετειώδης χρονιάς.

Έξυπνες μεταγραφές ή βαλσαμωμένα σώματα;

Λίγο πριν από τα τέλη Νοεμβρίου ο McKay "τσάκωσε" άλλους τέσσερις δανεικούς. Ο τερματοφύλακας Carl Ikeme ήρθε από τη Γουλβς, ακολουθούμενος από τον 34χρονο αμυντικό της Άστον Βίλα Habib Beye, τον 27χρονο μέσο Herold Gouloun της Μπλάκμπερν και τον 30χρονο επιθετικό Marc-Antoine Fortune της Γουέστ Μπρομ.

Από αυτή την τελευταία συγκομιδή αφίξεων, ο Fortune φαινόταν ιδιαίτερα καλός όμως ο σύλλογος δυσκολεύτηκε να πάρει αποτελέσματα, κερδίζοντας μόνο δύο από τα οκτώ παιχνίδια μεταξύ της 5ης Νοεμβρίου και του τέλους του ημερολογιακού έτους.

Επιπλέον οι "πειραματικές" μεταγραφές άρχισαν να φαίνονται όλο και πιο απελπιστικές. Στις 7 Δεκεμβρίου η Ντόνκαστερ υπέγραψε με συμβόλαιο δύο μηνών τον 36χρονο Σενεγαλέζο αμυντικό Lamin Diatta (άλλοτε και στη Νιούκαστλ). Όμως δεν ενθουσίασε καθόλου το Saunders καλώντας τον δύο φορές μόλις στην αποστολή, χωρίς να πάρει ποτέ λεπτά συμμετοχής στον αγωνιστικό χώρο.

Ο Ιανουάριος ήταν ένας κομβικός μήνας για τη Ντόνκαστερ. Σύμφωνα με την υπόθεση του πειράματος επρόκειτο να είναι μια μεταγραφική περίοδος με αναταραχές: μεγάλοι σύλλογοι θα έρχονταν να αναζητήσουν τα πολύτιμα αγαθά στη βιτρίνα του Keepmoat με πιο σημαντικό στο πρόσωπο του Billy Sharp.

Τα γκολ του Sharp ήταν το μόνο πράγμα που κρατούσε τη Ντόνκαστερ στη μάχη της παραμονής, αλλά μια ρήτρα αποδέσμευσης 1,85 εκατομμυρίων λιρών στο συμβόλαιο του επιθετικού άρχισε να ισχύει την πρώτη Ιανουαρίου του 2012.

Η Σαουθάμπτον προθυμοποιήθηκε να πληρώσει τη ρήτρα του και η Ντόνκαστερ έχασε έναν παίκτη που πέτυχε δέκα γκολ σε 20 συμμετοχές στο πρωτάθλημα για μια ταλαιπωρημένη ομάδα.

Εν τω μεταξύ η περιστρεφόμενη πόρτα του Keepmoat συνέχισε να γυρίζει. Ο Fortune, ο Ikeme, ο Ilunga και ο Goulon επέστρεψαν στα μητρικά τους κλαμπ (αν και ο Ikeme και ο Ilunga επέστρεψαν λίγους μήνες αργότερα), ενώ περισσότεροι παίκτες - κατατάσσονταν όλο και πιο ψηλά στη ζυγαριά των αγνώστων — έρχονταν.

Η Ντόνκαστερ πρόσφερε βραχυπρόθεσμα συμβόλαια στους επιθετικούς Mamadou Bagayoko και Habib Bamogo - οι οποίοι προηγουμένως πέρασαν από τα μέρη μας με τις φανέλες των ΠΑΣ Γιάννινα και Παναιτωλικού αντίστοιχα -  και ολοκλήρωσε τους δανεισμούς του David Button (τερματοφύλακας) από Τότεναμ, της μόνιμης ρεζέρβας της Λίβερπουλ Damien Plessis και του άγνωστου 22χρονου μέσου της Λοριάν Fabien Robert, ο οποίος εν τέλει θα αποδεικνυόταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του εν λόγω πειράματος.

Ωστόσο η καλύτερη κίνηση του συλλόγου τον Ιανουάριο ήταν να πείσει τον Diouf να επεκτείνει το συμβόλαιό του εν μέσω ενδιαφέροντος από τη Ρωσία.

Ο Chimbonda επέκτεινε επίσης το συμβόλαιο του και ο Beye (τον οποίο ο Saunders αποκάλεσε «παίκτη παγκόσμιας κλάσης») τελικά μονιμοποίησε το δανεισμό του.

Αυτά έμελλε να είναι τα μικρά καλά νέα σε έναν σύλλογο όπου η σύγχυση φαινόταν να έχει ξεπεράσει την αρχική αισιοδοξία.

Τελικό συμπέρασμα

Η Ντόνκαστερ και ο McKay πραγματοποίησαν ένα από τα μεγαλύτερα μεταγραφικά χτυπήματα τον Μάρτιο, όταν υπέγραψαν με βραχυπρόθεσμο δανεισμό τον 32χρονο επιθετικό της Γουέστ Χαμ Frederic Piquionne.

Αν και μετά βίας φάνηκε η ποιότητα του στα Αγγλικά πρωταθλήματα, ο Piquionne έπαιζε πέντε χρόνια νωρίτερα για τη Γαλλία μαζί με τον Karim Benzema.

Σε εκείνο το σημείο όμως τα πάντα ήταν λίγο πολύ τελειωμένα. Η Ντόνκαστερ κέρδισε μόλις τρία παιχνίδια από τον Ιανουάριο έως το τέλος της σεζόν και ο υποβιβασμός της επιβεβαιώθηκε στη δραματική ήττα με 4-3 από την Πόρτσμουθ. Η Ντόνκαστερ προηγήθηκε 2-0 μέσα σε πέντε λεπτά, αλλά ο Beye δέχθηκε τη κόκκινη κάρτα και όλα έγιναν χίλια κομμάτια.

Εκείνο το βράδυ ο Diouf συνελήφθη μετά από καυγά σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης του Μάντσεστερ και δεν έπαιξε ξανά για το κλαμπ.

Μόλις επιβεβαιώθηκε ο υποβιβασμός, ο Ryan αποκάλυψε ότι ο McKay δεν θα συνεργαζόταν πλέον με τον σύλλογο και το πείραμα ολοκληρώθηκε: «Ο Willie έφερε μερικούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές στο κλαμπ, αλλά δεν λειτούργησε», είπε ο Ryan στο BBC Sheffield: «Το πείραμα δεν θα λειτουργούσε στην τρίτη κατηγορία. Είμαστε πολύ κάτω τώρα».

Η Ντόνκαστερ τερμάτισε στον πάτο του Πρωταθλήματος. Το να πούμε ότι «δεν λειτούργησε» για τον σύλλογο ήταν κάτι το υποτιμητικό. Η εισαγωγή δώδεκα γαλλόφωνων μισθοφόρων σε μια μπερδεμένη ομάδα δεν είχε προκαλέσει κανενός είδους χημική αντίδραση.

Ίσως το πιο καταδικαστικό για το πλάνο του McKay (και την ικανότητά του) ήταν το ότι το πείραμα δεν κατέληξε να λειτουργεί για κανέναν. Ούτε για τη Ντόνκαστερ, ούτε για τους παίκτες, ούτε για τους άλλους συλλόγους που συμμετείχαν.

Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια αμοιβαία επωφελής ρύθμιση στην οποία παίκτες μεγάλης κλάσης θα χρησιμοποιούσαν τη Ντόνκαστερ ως σκαλοπάτι για ένα μεγαλύτερο βήμα. Οι παίκτες θα πλησίαζαν στις παλιές δόξες τους και η Ντόνκαστερ θα λάμβανε ένα ζουμερό ποσό από τις μεταγραφές τους. Όμως αυτό απλά δεν συνέβη.

Τόσο ο Lamine Diatta όσο και ο Habib Beye αποσύρθηκαν μετά την αποχώρησή τους από τη Ντόνκαστερ, ενώ οι Pascal Chimbonda, Herita Ilunga και Herold Goulon πέρασαν ολόκληρη τη σεζόν 2012-13 χωρίς σύλλογο.

Ο Chimbonda - ο οποίος ήλπιζε να επιστρέψει στην Premier League - συμφώνησε με την Καρλάιλ της League One 17 μήνες μετά την αποχώρησή του.

Οι διάσημοι επιθετικοί της δεν τα πήγαν καλύτερα. Μετά τους σύντομους δανεισμούς τους, τόσο ο Marc-Antoine Fortune όσο και ο Frederic Piquionne παρέμειναν κολλημένοι στα μητρικά τους κλαμπ και θα έπρεπε να περιμένουν μέχρι το 2013 για μεταγραφή. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η Ντόνκαστερ δεν έλαβε κανενός είδους μπόνους επώασης όταν τελικά συνέβησαν οι συγκεκριμένες συμφωνίες.

Στη τελική το υποτιθέμενο ριζοσπαστικό πείραμα της Ντόνκαστερ αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς ένας αντιδημοφιλής Σκωτσέζος με ένα τηλέφωνο στο χέρι.