Manuel Estiarte: Ο πολίστας που έγινε ο πιο έμπιστος βοηθός του Guardiola

 

Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Pep Guardiola είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους προπονητές στη σύγχρονη εποχή. Με τα χρόνια πέρασαν αρκετοί βοηθοί και ειδικοί στο ποδόσφαιρο που τον βοήθησαν να φτάσει στο μεγαλείο σε τρεις διαφορετικές χώρες. Ωστόσο μόνο ο Manuel Estiarte έχει σταθεί στο πλευρό του από την αρχή.

Στάθηκε δίπλα του στο Stadio Olimpico και στο Wembley καθώς η Μπαρτσελόνα σήκωνε τα τρόπαια του Champions League. Στάθηκε δίπλα του στη Γερμανία καθώς η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε τρεις διαδοχικές "σαλατιέρες". Στέκεται και τώρα δίπλα του στη Μάντσεστερ Σίτι ως πρωταθλητής Αγγλίας. Σε αντίθεση με τους άλλους μαθητές του Guardiola, η πρώιμη τεχνογνωσία του Estiarte βρίσκεται εκτός ποδοσφαίρου και κουβαλά μια απίστευτη ιστορία από πίσω του.

Παρά το γεγονός ότι δουλεύει στο χώρο του ποδοσφαίρου την τελευταία δεκαπενταετία, ο Estiarte πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του σε μια πισίνα. Γνωστός ως «Maradona del Agua», ο Estiarte ήταν αρχηγός της Ισπανικής ομάδας υδατοσφαίρισης για 20 χρόνια και κανένας Ισπανός δεν έχει αγωνιστεί σε περισσότερους Ολυμπιακούς αγώνες από εκείνον. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα σε ηλικία μόλις 15 ετών και έγινε αρχηγός της μόλις τρία χρόνια αργότερα. Άφησε το στίγμα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, σημειώνοντας περισσότερα τέρματα από οποιονδήποτε άλλο στο τουρνουά καθώς η Ισπανία έχασε στον αγώνα του χάλκινου μεταλλίου.

Εκείνη την εποχή ο Pep Guardiola ήταν ένα νεαρό αγόρι με το ίδιο όνειρο με εκατομμύρια άλλους σε όλη την Ευρώπη: να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ο σημερινός προπονητής της Μάντσεστερ Σίτι θα ενταχθεί στη διάσημη ακαδημία της Μπαρτσελόνα "Masia" την ίδια χρονιά που ο Estiarte αγωνίστηκε στους δεύτερους Ολυμπιακούς του στο Λος Άντζελες. Ο Estiarte επέστρεψε στο σπίτι από τη μεγαλύτερη σκηνή ως πρώτος σκόρερ του τουρνουά και πάλι, αλλά δεν φορούσε ακόμα το χρυσό μετάλλιο που λαχταρούσε.

Ωστόσο οι αθλητικές επιτυχίες και αποτυχίες επρόκειτο να περάσουν στο παρασκήνιο μπροστά στο τραγικό γεγονός που θα ακολουθούσε. Μόλις ένα χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες, η αδερφή του Rosa αυτοκτόνησε στο σπίτι της οικογένειάς τους μπροστά στον αδερφό της. Η Rosa ήταν η μεγαλύτερη αδερφή που φρόντιζε τον Estiarte σε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας και χρειάστηκε πολύς χρόνος για να συμβιβαστεί με την τραγωδία.

Η αυτοβιογραφία του –με πρόλογο γραμμένο από τον ίδιο τον Guardiola– καταγράφει αυτή την ταραγμένη περίοδο της ζωής του. Μακριά από τη θλίψη του, η αθλητική του καριέρα συνέχισε να ανθίζει και αναδείχθηκε για άλλη μια φορά πρώτος σκόρερ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Για ακόμα μία φορά όμως η Ισπανία τερμάτισε εκτός μεταλλίων στη Σεούλ το 1988.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, ο Estiarte κυριάρχησε στον κόσμο της υδατοσφαίρισης αλλά οι Ολυμπιακοί και παγκόσμιοι τίτλοι συνέχισαν να περνούν χωρίς να δώσουν κάποιο μετάλλιο. Καθώς η δεκαετία περνούσε, ο Guardiola γινόταν βασικός στην πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα παίζοντας ως επιθετικός μέσος και δείχνοντας μια ωριμότητα πέρα ​​από τα χρόνια του που προέτρεπε την περίφημη προπονητική του ικανότητα.

Ο Guardiola βοήθησε την Μπαρτσελόνα να κατακτήσει το πρωτάθλημα μετά από έξι χρόνια το 1991, τη χρονιά που ο κόσμος του συγκρούστηκε με εκείνον του Estiarte. Το ζευγάρι διασταυρώθηκε κατά τη διάρκεια των εορτασμών του τίτλου το 1991, όταν ο Estiarte πήγε να συγχαρεί τον συμπατριώτη του για την κατάκτηση του τίτλου. Οι δύο αθλητές στο peak της καριέρας τους και οι δύο στα δικά τους γήπεδα δημιούργησαν άμεσο δέσιμο και διατηρούσαν επαφή κατά τη διάρκεια των αγωνιστικών τους ημερών.

Η μεγαλύτερη χρονιά και στις δύο σταδιοδρομίες τους μέχρι σήμερα έφτασε ένα χρόνο αργότερα, καθώς η Βαρκελώνη φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992. Μετά τον παρθενικό θρίαμβο της Μπαρτσελόνα στο Champions League στο Wembley λίγες μόλις εβδομάδες νωρίτερα, ο Guardiola συναντήθηκε με τον Estiarte και εμφανίστηκαν μαζί στην τελετή έναρξης.

Η ομάδα υδατοσφαίρισης της Ισπανίας - αποτελούμενη κυρίως από Καταλανούς παίκτες όπως ο Εστιάρτε - βρισκόταν υπό τεράστια πίεση για να κερδίσει το τουρνουά, μετά την ήττα στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ένα χρόνο νωρίτερα. Παρά αυτό το βάρος των προσδοκιών η Ισπανία κατέκτησε την κορυφή ενός ομίλου που περιελάμβανε την Ιταλία και την Ουγγαρία, προτού αφήσει έξω και τις Ηνωμένες Πολιτείες στα ημιτελικά για να λάβει μέρος στο πρώτο της Ολυμπιακό τελικό.

Κάτω από την ακτή της Βαλένθια, η ποδοσφαιρική ομάδα με αρχηγό τον Guardiola προχωρούσε επίσης καλά στη διοργάνωση. Πέρασαν από τη φάση των ομίλων και στη συνέχεια νίκησαν την Ιταλία και την Γκάνα για να φτάσουν στο τελικό χωρίς να δεχτούν γκολ. Ο ένας πρόκειται να ζούσε μια έκσταση, ο άλλος όμως θα έπεφτε σε δυστυχία.

Στη πισίνα ο Estiarte έμοιαζε να έχει σφραγίσει το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στο άθλημα με ένα πέναλτι στο τελευταίο λεπτό. Ωστόσο η Ιταλία ισοφάρισε λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος και κέρδισε στη παράταση. Τα δάκρυα του Estiarte στο τελευταίο σφύριγμα ήταν το επίκεντρο των τηλεοπτικών καμερών. Μια εβδομάδα αργότερα, η ποδοσφαιρική ομάδα επικράτησε στο τελικό του χρυσού μεταλλίου με τον επιθετικό της Κάδιθ Kiko να πετυχαίνει το νικητήριο τέρμα στο Camp Nou.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Guardiola γνώρισε επιτυχία ως μέλος της Μπαρτσελόνα του Johan Cruyff που κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα στη LaLiga. Μετά την ήττα της Μπαρτσελόνα στον τελικό του Champions League από τη Μίλαν το 1994, ο Guardiola είχε ένα δικό του "αργυρό" μετάλλιο. Στην πισίνα, η Ισπανία και ο Estiarte πρόσθεσαν ακόμη ένα ασημένιο μετάλλιο στη συλλογή τους μετά την ήττα από την Ιταλία, αυτή τη φορά στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Ρώμη.

Οι Ιταλοί έγιναν πραγματικός εφιάλτης στο μάτι της Ισπανίας όταν επρόκειτο για μεγάλα αθλητικά γεγονότα, μιας και στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ η Ισπανία θα γευόταν την ήττα από τη Squadra Azzurra στον προημιτελικό. Δύο χρόνια αργότερα οι αθλητές όλου του κόσμου κατέβηκαν στην Ατλάντα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ο Estiarte συμμετείχε ξανά.

Σε ηλικία 35 ετών φαινόταν ότι οι αγωνιστικές του μέρες ήταν μετρημένες και οι πιθανότητές του να πάρει έναν σημαντικό τίτλο στο άθλημα που κυριάρχησε την τελευταία δεκαετία εξασθενούσαν. Παρά την ήττα από τη Γιουγκοσλαβία και την Ουγγαρία στον όμιλό της, η Ισπανία προχώρησε στη φάση των νοκ άουτ όπου απέκλεισε τους διοργανωτές Αμερικανούς πριν πάρει εκδίκηση από τους Ούγγρους.

Μετά από δύο σημαντικές ήττες από την Ιταλία, η Ισπανία ανακουφιζόταν βλέποντας την Κροατία να την αποκλείει στον άλλο ημιτελικό. Διώχνοντας τους δαίμονες πριν από τέσσερα χρόνια, ο Estiarte βοήθησε τη χώρα του να κερδίσει τους Κροάτες για να φορέσει το πρώτο της Χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στην υδατοσφαίριση. Μετά από χρόνια που έφτανε στο βάθρο χωρίς να ακουγόταν ο Εθνικός της ύμνος, η Ισπανία και ο Estiarte επιτέλους τον τραγουδούσαν.

Πολλοί περίμεναν ότι ένας βετεράνος όπως ο Estiarte θα αποσυρόταν αφού πέτυχε τον ισόβιο στόχο του, αλλά ο Ισπανός ήθελε περισσότερα. Συνέχισε να αγωνίζεται για τέσσερα ακόμη χρόνια ηγούμενος της χώρας του στον πρώτο της θρίαμβο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, πριν εκπροσωπήσει την Ισπανία ως σημαιοφόρος κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000 στο Σίδνεϊ. Αφού κρέμασε το σκουφάκι του έγινε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, προσφέροντας την τεχνογνωσία και τις εμπειρίες του. Αυτό γινόταν μέχρι που ένας παλιός φίλος τον τηλεφωνήσει.

Το 2008 ο Guardiola ανέλαβε την ανδρική ομάδα της Μπαρτσελόνα και ο πρώην μέσος χρειαζόταν κάποια καθοδήγηση στις πρώτες του προσπάθειες στη διαχείριση της. Βοηθώντας στην προσωπική λήψη αποφάσεων του Guardiola, ο Estiarte προσέφερε επίσης την υποστήριξή του στο υπόλοιπο προπονητικό επιτελείο και στους παίκτες.

Μεταξύ άλλων δεξιοτήτων, ο Guardiola έχει αναγνωρίσει τον Estiarte ως σπουδαίο αναγνώστη της γλώσσας του σώματος και είπε ότι «οι μεγάλες προσωπικότητες μοιράζονται όλοι αυτή την ιδιότητα, αυτή τη διαίσθηση». Ενώ ήταν το επαναστατικό τικι-τακα του προπονητή που έκλεψε την παράσταση και έφερε στον σύλλογο μια σειρά από τρόπαια εντός και εκτός συνόρων, ο Estiarte παρέμεινε βασικό μέρος των όσων συνέβαιναν στα παρασκήνια σε έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους στον κόσμο. Η ικανότητά του να τοποθετεί τα ποδοσφαιρικά ζητήματα σε προοπτική, χρησιμοποιώντας τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και να μοιράζεται τις ιστορίες των αθλητικών θριάμβων και αποτυχιών του είναι αυτό που τον κάνει μοναδικό στους περισσότερους άλλους βοηθούς προπονητές εκεί έξω.

Η τροπαιοθήκη της Μπαρτσελόνα ενισχύθηκε με δύο Champions League, τρία πρωταθλήματα και πολλές επιτυχίες σε άλλα κύπελλα υπό τη βασιλεία του Guardiola. Αφού αποκλείστηκε από την Τσέλσι στα ημιτελικά του Champions League το 2012 και έμεινε πίσω από τον Jose Mourinho και τη Ρεάλ Μαδρίτης στη LaLiga, ο Guardiola αποφάσισε να βάλει τη δική του τελεία στη χρυσή εποχή του συλλόγου.

Ο έμπιστος βοηθός του τον ακολούθησε στη Γερμανία όπου κατέκτησαν τρία πρωταθλήματα, τερματίζοντας τουλάχιστον 10 βαθμούς μπροστά από τους δευτεραθλητές σε κάθε χρονιά. Από την αποχώρηση του Guardiola για την Premier League, η Μπάγερν Μονάχου έχει επεκτείνει αυτή τη δυναστεία μέσω της κληρονομιάς του πρώην προπονητή της, ενώ η Μπαρτσελόνα για κάποιο διάστημα γεύτηκε και άλλες επιτυχίες.

Η επιρροή που μπορεί να έχει ο Pep Guardiola σε έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά ο Manuel Estiarte έχει επηρεάσει το μεγαλύτερο μυαλό στο ποδόσφαιρο με περισσότερους τρόπους από ό,τι είναι προφανές με την πρώτη ματιά. Η Μάντσεστερ Σίτι - έχοντας χτίσει μια δυναστεία σιγά σιγά με τέσσερα πρωταθλήματα στα τελευταία πέντε χρόνια - θα επωφελείται από την καθοδήγησή του για πολλά χρόνια ακόμα.

Τα οφέλη από το άθλημα της υδατοσφαίρισης και οι συμβουλές του έχουν σίγουρα διαμορφώσει την προπονητική καριέρα του Guardiola και τον χαρακτήρα του σε αυτό που είναι σήμερα. 

Ο Pep Guardiola μπορεί να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους τεχνικούς όμως ο Manuel Estiarte είναι ένας προπονητής ζωής.