Ρούζενταλ: Το καταστροφικό ταξίδι από την Eredivisie στο πυθμένα της Ολλανδίας

 

“The winner takes it all, the loser has to fall” τραγουδούσε η Agnetha Fältskog στο αναγνωρισμένο σινγκλ των ABBA το 1980. 

Παρά το γεγονός ότι η πόλη λειτουργεί ως το σπίτι του επίσημου φαν κλαμπ του συγκροτήματος, είναι πολύ απίθανο αυτό το τραγούδι να γράφτηκε έχοντας κατά νου τους Roosendaal Boys Combinatie. Ωστόσο θα δυσκολευόταν κανείς να βρει ένα πιο κατάλληλο τραγούδι για αυτόν τον Ολλανδικό ποδοσφαιρικό σύλλογο, ο οποίος μέσα σε έξι χρόνια από εκεί που αντιμετώπιζε τον Άγιαξ έφτασε στη δέκατη κατηγορία.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Ο σύλλογος που συνήθως αναφέρεται ως RBC ιδρύθηκε το 1912 στο Ρούζενταλ. Μια πόλη περίπου 80.000 κατοίκων στη νότια επαρχία της Βόρειας Μπραμπάντ φημίζεται ως περιφερειακός σιδηροδρομικός κόμβος και έδρα της KCT (μονάδα ειδικών δυνάμεων του Βασιλικού στρατού της Ολλανδίας).

Μία από τις κύριες εξαγωγές της πόλης είναι πράγματι η RBC η οποία πήρε το τωρινό της όνομα το 1927. Για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής τους αγωνίστηκαν στις χαμηλές κατηγορίες του Ολλανδικού ποδοσφαίρου με τον σύλλογο να γίνεται ερασιτεχνικός μόλις το 1983. Στο παρελθόν είχε απολαύσει μια περίοδο στην Eerste Divisie (δεύτερη κατηγορία) αν και το 1971 εξορίστηκε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο λόγω της αναδιάρθρωσης του πρωταθλήματος.

Ανεβαίνοντας στην Eerste Divisie ανέκτησε επαγγελματικό στάτους και η RBC απέκτησε σύντομα πανελλαδική φήμη. Ενώ ήταν ακόμα ομάδα της δεύτερης κατηγορίας έφτασε στον τελικό του κυπέλλου το 1986 όμως δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να κοντράρει τον Άγιαξ από τον οποίο ηττήθηκε με 3-0. Με αυτό το γεγονός ο σύλλογος θα απομακρυνόταν από τα φώτα της δημοσιότητας για την επόμενη δεκαετία περίπου.

Η απουσία της θα διαρκούσε μέχρι τη σεζόν 1999/2000, όταν στη πρώτη προπονητική δουλειά του Robert Maaskant η RBC εξέπληξε τους πάντες φτάνοντας στα πλέι οφ ανόδου. Στην Ολλανδία τότε διεξάγονταν με οκτώ ομάδες (συμπεριλαμβανομένων της 16ης και της 17ης της Eredivisie) χωρισμένες σε δύο ομίλους. Πραγματοποιούνταν έξι αγώνες και οι δύο πρώτες κέρδιζαν το δικαίωμα να παίξουν στην κορυφαία κατηγορία της επόμενης σεζόν.

Σε μια δύσκολη κλήρωση με την Τσβόλε - η οποία ολοκλήρωσε την κανονική περίοδο με 17 πόντους παραπάνω από εκείνη - την Εξέλσιορ και την Καμπούρ της Eredivisie η RBC πήρε τρεις νίκες και έφερε δύο ισοπαλίες στα έξι παιχνίδια της. Μαζεύοντας ένα βαθμό παραπάνω από τη Τσβόλε σήμαινε ότι θα πανηγύριζε τη πρώτη της άνοδο στη κορυφαία κατηγορία στην ιστορία του συλλόγου. Δυστυχώς επρόκειτο να αποδειχτεί ένα πρόωρο βήμα με την RBC να τερματίζει τελευταία αφού κέρδισε μόνο τέσσερις αγώνες σε όλη τη σεζόν.

Απτόητος ο σύλλογος επρόκειτο να ανακάμψει αμέσως με μια ακόμα ισχνή επικράτηση στα πλέι οφ, αυτή τη φορά σε βάρος της Ντεν Μπος. Η RBC τερμάτισε στη σχετική άνεση της 13ης θέσης στη πρώτη χρονιά της επιστροφής της στη μεγάλη κατηγορία και καθιερώθηκε στη συνέχεια για αρκετά χρόνια.

Αν και οι εμφανίσεις δεν ήταν ομολογουμένως θεαματικές, είναι δίκαιο να πούμε ότι το να βρίσκεται στην Eredivisie ήταν πολύ πέρα ​​από τα πιο τρελά όνειρα της RBC. Λάβετε υπόψη ότι ήταν ένας σύλλογος που μέχρι πρόσφατα έπαιζε στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Δεν είχε συνηθίσει να αγωνίζεται με γίγαντες όπως ο Άγιαξ και η PSV, με τους οποίους και τους δύο υποχρέωσε σε ισοπαλίες τη σεζόν 2003/04. Εκείνη η χρονιά περιελάμβανε επίσης το ρεκόρ της 12ης θέσης.

Τα πράγματα ωστόσο δεν κύλησαν τόσο εύκολα την επόμενη χρονιά, με την εξοικείωση των πλέι οφ να χρειάζεται για να διατηρηθεί η θέση της στη πρώτη κατηγορία. Αν μη τι άλλο μια τέτοια μάχη προμήνυε δύο μεγάλες πτώσεις.

Πρώτα ήρθε τη σεζόν 2005/06 στην οποία γεύτηκε μόνο μια φορά τη χαρά της νίκης με το 2-0 επί της Ναιμέγκεν. Μπορεί να μην ακούγεται πολύ πιστευτό όμως ήταν αληθινό. Η RBC ολοκλήρωσε με τραγικό τρόπο την τετραετία της στη κορυφαία κατηγορία, τερματίζοντας στο πάτο με τη χαμηλότερη επίδοση βσθμωνυ στην ιστορία της Eredivisie: εννέα σε συνολικά 34 αγωνιστικές.

Τη σεζόν 2006/07 βρέθηκε κοντά σε άλλη μια στιγμιαία επιστροφή όμως ηττήθηκε οριακά με 2-1 στο συνολικό σκορ των δύο αγώνων από την Εξέλσιορ στα πλέι οφ. Ακολούθησαν αρκετές χρονιές οικονομικής κακοδιαχείρισης και μετριότητας στη δεύτερη κατηγορία, με αποκορύφωμα μια καταστροφική σειρά γεγονότων το 2011 που έμελλε να σηματοδοτήσουν τον θάνατο της RBC Roosendaal.

Έχοντας πιει από τα νερά της Eredivisie η RBC προσπάθησε να επιστρέψει εκεί ξοδεύοντας πάνω από τις δυνατότητές της. Τον Νοέμβριο του 2009 αποκαλύφθηκε ότι χρειαζόταν να συγκεντρωθούν επειγόντως 500.000 ευρώ για να διασφαλιστεί η επιβίωση του συλλόγου, με τις αναγκαστικές περικοπές στον προϋπολογισμό να παρεμποδίζουν τις προσπάθειες τους στον αγωνιστικό χώρο.

Δύο εβδομάδες μετά την αποφυγή του υποβιβασμού από την Eerste Divisie για ένα πόντο, η RBC ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε πλέον να καλύψει το κόστος των στεγαστικών δανείων στο MariFlex Arena. Σε μια απεγνωσμένη αναζήτηση εγγύησης ενός εκατομμυρίου ευρώ από τον Δήμο του Ρόζενταλ, απορρίφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία 29 ψήφων έναντι στις 30 Μαΐου του 2011.

Για τους οπαδούς αυτό το γεγονός σηματοδότησε το τέλος της μάχης, με έναν μικρό αριθμό να συγκεντρώνεται έξω από το γήπεδο για να βάλει λουλούδια και να παρηγορήσει ο ένας τον άλλον. Ο Maaskant σημείωσε: «Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου», ενώ ο Pierre van Hooijdonk - ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του στη RBC έχοντας απορριφθεί από τη Μπρέντα - χαρακτήρισε την υπόθεση ως ένα «μεγάλο κρίμα». Εμφανίστηκαν αρκετοί επενδυτές και ένα φιλόδοξο πρότζεκτ συγχώνευσης με τη Μπρέντα, αλλά τελικά και οι δύο δρόμοι έμελλε να καταλήξουν σε αδιέξοδο.

Πολλοί έθεσαν ερωτήματα στον δήμο του Ρόζενταλ ο οποίος φαινόταν πολύ απαθής στη δεινή κατάσταση της RBC. Οποιαδήποτε πιθανή χρεοκοπία έμελλε να δημιουργήσει τεράστιο οικονομικό βάρος στην πόλη, με τη δημοτική κυβέρνηση να ενεργεί ως εγγυητής για την υποθήκη των 3,4 εκατομμυρίων ευρώ στο MariFlex Arena. Με την RBC να παύει να υπάρχει αυτό σήμαινε ότι όλες οι οικονομικές υποχρεώσεις μεταβιβάζονταν στον Δήμο, ο οποίος δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσει τόσο τεράστιους αριθμούς. Η πώληση του γηπέδου τέθηκε επίσης εκτός συζήτησης, με την εύρεση αγοραστή να μοιάζει αδύνατη.

Φαινόταν όλο και πιο πιθανό ο σύλλογος να μην αγωνιζόταν σε καμία κατηγορία τη σεζόν 2011/12. Αυτοί οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν όταν μια μέρα αργότερα η RBC υπέβαλε αίτηση πτώχευσης. Οι δικαστικοί επιμελητές εισήλθαν στο MariFlex Arena μια εβδομάδα πριν από την ετυμηγορία, αφαιρώντας το τεχνητό χλοοτάπητα από τις εγκαταστάσεις μαζί με τα ενοικιαζόμενα οχήματα. Στις 8 Ιουνίου του 2011 ένα δικαστήριο στη Μπρέντα κήρυξε και τυπικά την RBC Roosendaal σε πτώχευση.

Έπειτα η KNVB (Ολλανδική ομοσπονδία) έδωσε μια επιπλέον εβδομάδα στον σύλλογο για να καθορίσει εάν θα μπορούσε να ξαναρχίσει ως ερασιτεχνικός σύλλογος. Όταν έφτασε η ημερομηνία της 15ης Ιουνίου το αποτέλεσμα συνοψίστηκε ζοφερά με μια λιτή δήλωσε που έγραφε απλώς: «Δεν τα καταφέραμε». Ένα άλλο πρόβλημα αφορούσε το γεγονός ότι στα μάτια της KNVB, η RBC είχε πάψει να υφίσταται και οποιαδήποτε συνέχιση της θα μπορούσε να θεωρηθεί ως νέος σύλλογος.

Σε αυτό το σημείο είναι κάτι που η RBC πάλεψε πολύ με μια πικρή αντιπαράθεση με την KNVB που κράτησε αρκετούς μήνες. Το νέο Διοικητικό συμβούλιο απαίτησε μια θέση στη Hoofdklasse (δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία στους ερασιτέχνες και τέταρτη κατηγορία συνολικά) επικαλούμενο την ιστορία της και τη μεγάλη βάση οπαδών της. Η KNVB ωστόσο δεν συγκινήθηκε βλέποντας τη απλά ως μια νέα ποδοσφαιρική οντότητα. Αυτό σήμαινε ότι η RBC αναγκάστηκε να αρχίσει ξανά από τον πυθμένα, μπαίνοντας στα βάθη της δέκατης κατηγορίας.

Για έναν σύλλογο που μόλις πέντε χρόνια νωρίτερα αγωνιζόταν στην Eredivisie το σοκ ήταν τεράστιο. Αυτό το συναίσθημα συνοψίστηκε εύγλωττα από τον Noud Bominaar (μέλος του νέου διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου): «Η RBC δεν είναι νεκρή αλλά βρίσκεται σε πολύ βαθύ κώμα».

Για να πραγματοποιηθεί η απαιτούμενη ανάνηψη της το νέο συμβούλιο απέστειλε επιστολή σε 575 δικαιούχους ζητώντας τη στήριξή τους. Ο στόχος ήταν να συγκεντρωθούν τουλάχιστον 100.000 ευρώ, ένα ποσό που επιτεύχθηκε εύκολα μετά την παρουσία πρώην παικτών όπως οι Van Hooijdonk, Henk Vos και Rob Penders μαζί με τον προπονητή Maaskant. Άλλα μέλη εδωσαν 75 ευρώ για τη συμμετοχή κάτι που σήμαινε ότι στις 2 Δεκεμβρίου του 2011 ιδρύθηκε επίσημα η νέα RBC.

Ο σύλλογος εγγράφηκε στη Vijfde Klasse (δέκατη κατηγορία) για τη σεζόν 2012/13 ωστόσο τα πράγματα δεν είχαν διευθετηθεί. Η RBC είχε να παίξει σε ένα πρωτάθλημα μπροστά της όμως χωρίς γήπεδο στη κατοχή της. Ο Δήμος συνέχισε να είναι μη συνεργάσιμος υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχε ανάγκη για ποδοσφαιρική ομάδα στη πόλη που αγωνίζεται στη δέκατη κατηγορία, ενώ οι τοπικοί σύλλογοι αρνήθηκαν να μοιράζονται το έδαφος τους. Στο τέλος η RBC αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη καταλήγοντας σε ένα χωράφι στο κοντινό χωριό του Wouwse Plantage.

Μετά από μια χρονιά εκτός ποδοσφαίρου, η RBC ξανάρχισε τις διαδικασίες στις 31 Ιουλίου του 2012, ακριβώς έναν αιώνα μετά την ίδρυση του συλλόγου. Ήταν οκτώ ολόκληρες κατηγορίες κάτω από εκεί που άνηκε τελευταία φορά και υπήρχαν μόλις 18 ποδοσφαιριστές στο ρόστερ. Ωστόσο μόνο ένα πράγμα είχε πραγματικά σημασία: ο καθένας τους φορούσε μια πορτοκαλί φανέλα με τα γράμματα RBC.

Η νέα εποχή άνοιξε με τη νίκη 2-1 επί της MOC ’17 και συνεχίστηκε με αυτόν τον τρόπο για να τελειώσει με τον τίτλο του πρωταθλήματος. Ήταν η δέκατη κατηγορία του Ολλανδικού ποδοσφαίρου αλλά η RBC σιγά σιγά επέστρεφε.

Μια ευπρόσδεκτη επιστροφή στο Ρόζενταλ ήρθε εγκαίρως για την επόμενη σεζόν, με την RBC να επιστρέφει σπίτι στο πλέον μετονομασμένο Herstaco Stadion. Κεντρικό στοιχείο σε αυτό ήταν ο νέος πρόεδρος Jos Hermsen, του οποίου ο αδελφός του Paul αγόρασε το έδαφος λίγο αφότου κατέληξε στα χέρια του Δήμου. Προχώρησε στην ανακαίνιση του ερειπωμένου σταδίου προτού το νοικιάσει στην RBC, διασφαλίζοντας ότι θα μπορούσε να συνεχίσει να παίζει στην πόλη.

Παρά το γεγονός ότι διέθετε πλέον ένα στάδιο της Eredivisie στον αγωνιστικό χώρο η RBC δεν κατάφερε να ανταποκριθεί. Τη σεζόν 2013/14 στάθηκε τυχερή που δεν μπήκε στη μάχη για τον υποβιβασμό ισοβαθμώντας στην όγδοη θέση, πριν από δύο αποτυχημένες προσπάθειες για άνοδο. Τη σεζόν 2016/17 ωστόσο ακολούθησε άλλος ένας προβιβασμός στη τεράστια διαδρομή προς τα επαγγελματικά επίπεδα, με την RBC να στέφεται πρωταθλήτρια της Vierde Klasse (ένατη κατηγορία).

Πέρυσι και μετά από δύο χρόνια ταλαιπωρίας λόγω του COVID - 19 ανέβηκε στη Tweede Klasse (έβδομη κατηγορία). Για έναν σύλλογο που μια δεκαπενταετία πριν έπαιζε στην κορυφαία κατηγορία, αυτό μπορεί να φαίνεται υποτιμητικό. 

Αντίθετα η RBC Roosendaal είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα που θα βρείτε για το πώς οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλες είναι οι αντίξοες συνθήκες βρίσκουν πάντα τρόπο να επιβιώσουν.