Football Culturist

  Λίγα πράγματα έχουν συμβεί στο Κάστελ ντι Σάνγκρο. Ένα μικρό χωριό βαθιά στην περιοχή Αμπρούτσο της Ιταλίας και κυρίως ξεχασμένο από την υπόλοιπη χώρα, είναι πλέον γνωστό ως σημείο διέλευσης στο δρόμο προς την Αδριατική Θάλασσα. Τη δεκαετία του '90 ωστόσο, έγινε πρωτοσέλιδο για κάτι άλλο: το ποδόσφαιρό της. Η A.S.D Κάστελ ντι Σάνγκρο ιδρύθηκε το 1953 καθώς η πόλη προσπάθησε να ξαναφτιαχτεί από την καταστροφή που προκλήθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεκίνησαν στην ένατη και χαμηλότερη κατηγορία της Ιταλικής ποδοσφαιρικής πυραμίδας: την Terza Categoria. Τους πήρε 30 χρόνια από εκείνο το σημείο για να φτάσουν στη Seconda Categoria το 1983. Άλλωστε το Κάστελ ντι Σάνγκρο είναι μια πόλη μόλις 5.000 κατοίκων σε μια από τις πιο φτωχές περιοχές της Ιταλίας. Η επιτυχία δεν ήταν ποτέ αναμενόμενη. Η ίδια η άνοδος σχεδόν έθεσε τον σύλλογο εκτός λειτουργίας. Το να αγωνίζεσαι σε καλύτερο πρωτάθλημα σήμαινε υψηλότερους μισθούς, αυξημένες αμοιβές και ξεκάθαρη ανάγκη για περισσότερο επαγγε...

  Λίγες χώρες έζησαν έναν τόσο ταραχώδη 21ο αιώνα όσο η Γερμανία. Έχασε δύο Παγκόσμιους Πολέμους, κυβέρνησε ένας από τους πιο απαίσιους ηγέτες πάνω στη γη και χωρίστηκε σε δύο ξεχωριστά εδάφη μετά την επικράτηση τους το 1945.  Ο Ψυχρός Πόλεμος μπορεί να μην ήταν τόσο άγριος όσο οι προηγούμενες μάχες, αλλά ο κίνδυνος της πυρηνικής σύγκρουσης ήταν πάντα επικείμενος και η Γερμανία στεκόταν στο επίκεντρο. Μόνο όταν η GDR(Ανατολική Γερμανία) και η BRD (Δυτική Γερμανία) επανενώθηκαν ως ενωμένη Γερμανία το 1990, εμφανίστηκε κάποια όψη ειρήνης στη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης. Με όλα αυτά που συνέβαιναν, θα έπαιρναν συγχωροχάρτι όσοι δεν πρόσεξαν ότι υπήρχε ποδόσφαιρο. Όμως η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου είδε τη γέννηση της Bundesliga, του πρώτου επαγγελματικού πρωταθλήματος της χώρας το οποίο εξακολουθεί να ισχύει έως σήμερα. Το πρωτάθλημα ήταν ανοιχτό μόνο για τις ομάδες της Δυτικής Γερμανίας μέχρι το 1991, με τους συλλόγους της Ανατολικής Γερμανίας να έχουν το δικό τους πρωτάθλημα στ...

  Εκατομμύρια παιδιά ανά τον κόσμο μοιράζονται το ίδιο όνειρο: να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.  Οι περισσότεροι συνειδητοποιούν αρκετά σύντομα ότι δεν είναι παρά ένα όνειρο, αλλά πολλοί εξακολουθούν να περνούν χρόνια με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα πριν αντιμετωπίσουν τον απόλυτο πόνο της απόρριψης όταν δεν έχουν τίποτα άλλο να δώσουν. Στη Βραζιλία, ο ανταγωνισμός είναι ισχυρότερος από τους περισσότερους. Στις μεγάλες πόλεις δεν είναι απλώς ένα όνειρο. Για πολλούς, είναι μια αναγκαιότητα, ένας από τους λίγους πραγματικούς τρόπους για να ξεφύγουν από την καταστροφική φτώχεια του Ρίο ντε Τζανέιρο ή τις φαβέλες του Σάο Πάολο. Μόνο οι καλύτεροι, οι εξαιρετικά ταλαντούχοι, έχουν πιθανότητες να ζήσουν από το σπορ. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει συνήθως. Υπάρχει ένας άνθρωπος ωστόσο, που δεν διέθετε καμία απολύτως ποδοσφαιρική ικανότητα, αλλά κατάφερε με κάποιο τρόπο να πείσει μάνατζερ και συλλόγους σε όλο τον κόσμο για το ακριβώς αντίθετο για πάνω από 20 χρόνια. Αυτή είναι η ιστορία ...